ΑΡΔΗΝ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ

Άρδην, να αλλάξουμε ρότα· άρδην, να αποκαθηλώσουμε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα·

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2019

«Σάβανα και χώματα στη μούρη τους την ψόφια»*



του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 153 που κυκλοφορεί. 

Αναρωτιούνται συχνά πολλοί. Πώς άραγε  γίνεται ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών, αυτή να επιβάλλεται;
Πώς γίνεται, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί πως  το δημογραφικό είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας, η πληθυσμιακή συρρίκνωση να συνεχίζεται;
Πώς γίνεται, ενώ όλοι αναγνωρίζουμε πως η μεγαλύτερη αιμορραγία της χώρας  που την απειλεί με στειρότητα και θάνατο, είναι η φυγή των νέων, αυτή να συνεχίζεται;
Πώς γίνεται, ενώ  η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί ότι το έθνος μας έχει μια ιστορία που ξεπερνάει τα τρεις χιλιάδες χρόνια, τα πανεπιστήμιά μας να διδάσκουν πως είμαστε χτεσινοί, διακοσίων χρόνων μωρά και γι’ αυτό είναι καιρός να εγκαταλείψουμε ως έθνος τον μάταιο ετούτον κόσμο;
Πώς γίνεται, ενώ θεωρούμε τους πολιτικούς αναξιόπιστους και ψεύτες, να τρέχουμε από πίσω τους;
Πώς γίνεται, ενώ διακηρύσσουμε πως «ο καλύτερος από τους δημοσιογράφους
έχει σκοτώσει τη μάνα του, να τους ακολουθούμε και να μας σέρνουν από τη μύτη μέσα από άθλια κανάλια και φυλλάδες;
Πώς γίνεται, ενώ γνωρίζουμε όλοι πως ο Τσίπρας και η παρέα του είναι απατεώνες, το ένα τρίτο σχεδόν τον Ελλήνων να είναι έτοιμο να τον ξαναψηφίσει; Πώς γίνεται, ενώ σχίζουμε τα ρούχα μας για την αναγνώριση της  γενοκτονίας των Ποντίων, να ψηφίζουμε τον εθνομηδενιστή κ. Καιρίδη;
Πώς γίνεται, ενώ όλους μάς κατέστρεψε λιγότερο ή περισσότερο ο σαλταδόρος Βαρουφάκης,  να θέλουμε να τον ξαναφέρουμε στη Βουλή, αυτόν και τον τηλεπωλητή των επιστολών του Ιησού Χριστού;
Πώς γίνεται τον πατριωτικό αντιμνημονιακό χώρο να τον λυμαίνονται οι ναζί και, στην καλύτερη περίπτωση, απατεώνες, υποκείμενα και πειραγμένοι;
Πώς γίνεται…; Ε, λοιπόν, γίνεται!
Γιατί, ΕΣΥ, που σχίζεις τα ρούχα σου και απορείς, «υποκριτή αναγνώστη», ΕΣΥ είσαι που σπρώχνεις τα παιδιά  σου να φύγουν στην Ευρώπη ή στο Ντουμπάι, γιατί «εδώ δεν έχουν μέλλον», ΕΣΥ είσαι που κάνεις τεμενάδες στους εθνομηδενιστές καθηγητάδες  που τα στραβώνουν, ΕΣΥ είσαι που καταπίνεις αμάσητα τα τουρκικά σήριαλ στις τηλεοράσεις που καταγγέλλουν τον «τουρκικό επεκτατισμό»,  ΕΣΥ είσαι που δεν ανοίγεις τα στραβά σου να διαβάσεις κανένα βιβλίο και ξεκατινιάζεσαι καθημερινά στο Facebook, ΕΣΥ είσαι που ψηφίζεις τον Βαρουφάκη, τον Βελόπουλο ή ακόμα και τον Σώρρα, ΕΣΥ είσαι, που κατά βάθος αδιαφορείς για το ξεπούλημα της Κύπρου, ΕΣΥ είσαι, έτοιμος να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές για πάρεις κάποιο επιδοματάκι, ΕΣΥ… «Κ***έλληνα»…
«Υποκριτή   αναγνώστη,   όμοιέ   μου αδελφέ μου», αν θέλεις «να ξαναγίνεις Έλληνας», καιρός είναι να ακούσεις τον Μιχάλη Κατσαρό:
«Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:
Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης
ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο ἀπέναντί τους.»

* Διονύσης Σαββόπουλος,
«Μαύρη Θάλασσα».

Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

Εγκαλεί για ψευδείς ειδήσεις δήμαρχο Ιλίου και ΜΜΕ ο Φορέας Διαχείρισης Πάρκου Τρίτση αλλά τα ξερά χόρτα «βασιλεύουν» κατά μήκος της Φυλής

Φορέας Διαχείρισης Πάρκου Τρίτση, πάρκο Τρίτση



Μια φωτιά που ξέσπασε σε ξερά χόρτα στο πάρκο Τρίτση πριν λίγες ημέρες στάθηκε η αφορμή να ανάψει εκ νέου η σπίθα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Δήμο Ιλίου και το Φορέα Διαχείρισης του πάρκου. Σε δελτίο Τύπου που εξέδωσε ο δήμαρχος Ιλίου Νίκος Ζενέτος έκανε λόγο για ανικανότητα του Φορέα να προστατέψει το πάρκο ενώ, από την πλευρά του, ο Φορέας κατηγόρησε το δήμαρχο ότι διαδίδει ψευδείς και ανυπόστατες ειδήσεις.

Στα μέσα Μαΐου, με αφορμή την αντιπυρική περίοδο, ο κ. Ζενέτος – ως όφειλε – απέστειλε επιστολή στο Φορέα με την οποία του εφιστούσε την προσοχή για άμεσο καθαρισμό, αποψίλωση και απομάκρυνση των εύφλεκτων αντικειμένων που υπάρχουν στο πάρκο, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Η φωτιά που ξέσπασε, λίγες ημέρες μετά (13 Ιουνίου) σε 2 εστίες, καίγοντας, σύμφωνα με την Πυροσβεστική, ξερά χόρτα και ξύλα, έδωσε το δικαίωμα στο δήμαρχο Ιλίου να καταλογίσει στο Φορέα ότι δεν ανταποκρίνεται στην υποχρέωσή του και αυτό διότι, δεν υπάρχει ίσως τίποτε πιο σημαντικό – σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο – από τον έγκαιρο και ολοκληρωμένο καθαρισμό όλου του πάρκου.
Από την πλευρά του, ο Φορέας σε ανακοίνωση που εξέδωσε (η οποία δεν εστάλη σε όλα τα μέσα και ασφαλώς ούτε στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ) υποστήριξε ότι έχει προβεί σε κάθε απαιτούμενη ενέργεια για την αποψίλωση των χόρτων στο πάρκο, ώστε αυτοί να καταστούν ασφαλείς για τους επισκέπτες του ενώ παραθέτει τους χώρους στους οποίους έγιναν αποψιλώσεις. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι δεν έχουν γίνει καθαρισμοί στη συνολική έκταση του πάρκου ενώ καλεί τον κ. Ζενέτο και τους «εκπροσώπους» του, «να σταματήσουν να διαδίδουν, ψευδείς και ανυπόστατες ειδήσεις, να ανακαλέσουν τις ψευδείς δηλώσεις και να αποσύρουν κάθε αναληθές δημοσίευμα», ειδάλλως ο Φορέας Διαχείρισης, θα προβεί σε κάθε νόμιμη ενέργεια.
Ωστόσο, είναι απορίας άξιο, ότι στη μακροσκελή ανακοίνωση δε γίνεται καμία αναφορά στην «ταμπακιέρα», δηλαδή στην πυρκαγιά που ξέσπασε και η οποία δεν επεκτάθηκε χάρη στην έγκαιρη επέμβαση της πυροσβεστικής. Ούτε μια κουβέντα στην οποία να εκφράζει, έστω, τη λύπη των μελών του για το συμβάν!
Πριν, όμως, απειλήσουν με μηνύσεις ένα δήμαρχο γιατί ενδιαφέρεται για την ασφάλεια της πόλης του, τα μέλη του Φορέα θα έπρεπε να είχαν φροντίσει για την έξωθεν καλή μαρτυρία των λεγομένων τους. Διότι, σε ολόκληρη η περιοχή κατά μήκος της λεωφόρου Φυλής – το πιο επικίνδυνο ίσως σημείο του πάρκου αφού αρκεί ένα τσιγάρο να πετάξει κάποιος οδηγός για να γίνει η περιοχή… Κούγκι – τα ξερά χόρτα όχι απλώς δεν έχουν καθαριστεί αλλά σχηματίζουν «βουνά».
Γεγονός που κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός αλλά και η κάμερα, τρεις ημέρες μετά την ανακοίνωση του Φορέα, αποτυπώνοντας μια πραγματικά δυσάρεστη και επικίνδυνη κατάσταση.
Αντί λοιπόν τα μέλη του Φορέα να εγκαλούν το δήμαρχο και να τον απειλούν με μηνύσεις ή να αποδίδουν στα μέσα ενημέρωσης αναληθή δημοσιεύματα, είναι προτιμότερο να κάνουν τον κύκλο του πάρκου για να διαπιστώνουν και μόνοι τους την κατάσταση που επικρατεί. Γιατί, σε διαφορετική περίπτωση – και εφόσον προκαλούνται – θα το κάνουν τα «κακά» μέσα ενημέρωσης και ενίοτε θα τους εκθέτουν.

 doxthi.gr

Eκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών από τη Βιβλιοθήκη του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορικής Έρευνας Αχαρνών

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην (τ. 115)


Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα… 
τεύχος 115, Μάρτιος – Ιούνιος 2019
Άρδην, Σκέψεις για το «τι να κάνουμε» Γ. Καραμπελιάς, Έχει αποτύχει σύμπασα… Γ. Ξένος, Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, μια ακτινογραφία
Φάκελος: Βαρουφάκης
Ο Βαρουφάκης και η (μη) εθνική στρατηγική
Γ. Καραμπελιάς, Ο Βαρουφάκης, οι ολιγάρχες και η Αριστερά Β. Στοϊλόπουλος, Yanis, Το «φόβητρο του κατεστημένου» Δ. Γιαννάτος, Η εξουσία του ναρκισσισμού
Φάκελος: Λαϊκισμός Γ. Ρακκάς, Η Ευρώπη σε μετάβαση Δ. Παπαμιχαήλ, Κίτρινα Γιλέκα
Αφιέρωμα: «Μακεδονικό» και ελληνική Αριστερά Γ. Καραμπελιάς, Το τελευταίο σύνορο
Ρώσοι και Βούλγαροι επινοούν τη «Μακεδονία»
Η «ανεξάρτητη Μακεδονία» επιβάλλεται στο ΚΚΕ
«Κάτι χειρότερο από έγκλημα…»
Οι ρίζες είναι πολύ βαθιές
Παραχαράσσοντας την Ιστορία
Δ. Βασιλειάδης, Η Συμφωνία των Πρεσπών
και η ελληνική Αριστερά
Φάκελος: Λαϊκισμός (συνέχεια) Μ. Πουτσιαρέλι, Πως ο Ματέο Σαλβίνι κατέκτησε την Ιταλία Π. Κόκμπερν, Η Bρετανία στην εποχή του Brexit
Συνέντευξη του Ζαν Κλοντ Μισεά
Κοινωνία, Ιδέες, Βιβλίο Θ. Τζιούμπας, Δουλειές με …φούντες Φρ. Ζουανιό, Τζ. Ντάϊαμοντ: Ο άνθρωπος, ένα αυτοκτονικό ζώο; Σ. Δημόπουλος, Κονσταντίν Λεόντιεφ:
Από τον Ρομαντισμό στο Μοναστήρι
Ι.Κ. Τσέγκος, Βίος καί Πολιτεία του Κώστα Π.,


Το κόλπο γκρόσο του Γιάννη Βαρουφάκη (κόμικ)
Αφιερωμένο εξαιρετικά…
Την ώρα που στην Ελλάδα πολλοί καμώνονται τον ανήξερο για τις θέσεις και τα κίνητρα του «Γιάνη» και κάποιοι είναι πρόθυμοι να συνδράμουν μια «κίνηση της Αριστεράς», τα σκίτσα της Frankfurter Allgemeine Zeitung, του Δεκεμβρίου του 2015, «απαντούν» σε αρκετά «ερωτήματα» του Έλληνα αναγνώστη. Και για την πραγματική φύση του ατόμου, και το life style που διακινεί, και για τη σχέση του με τον Σόρος και τον Σόιμπλε, που ήθελαν και οι δύο την αποσύνθεση της Ευρωζώνης για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, και για τη σχέση του με την οικονομική… πραγματικότητα. Βεβαίως το κόμικ αντιμετωπίζει τα γεγονότα από «γερμανική» οπτική, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κάτι ανάλογο από «ελληνική» σκοπιά…

από το Άρδην τ. 115 που κυκλοφορεί

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

Θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο «Φοίνικα» από τις 27 Ιουνίου έως 10 Ιουλίου 2019

12ο ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΔΗΜΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
Στο πλαίσιο του 12ου Διαδημοτικού Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής που συμμετέχει ο Δήμος Περιστερίου με τη θεατρική του ομάδα, θα πραγματοποιηθούν θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο «Φοίνικα», από τις 27 Ιουνίου έως 10 Ιουλίου 2019. Είσοδος Ελεύθερη! Το πρόγραμμα των παραστάσεων στο θέατρο «Φοίνικα» (οδός Αθηνάς (Μίκης Θεοδωράκης) & Προσκόπων, Περιστέρι - Κηπούπολη) με ώρα έναρξης παραστάσεων 21:00, έχει ως εξής:
* 27/6, 28/6, 29/6, 30/6 & 1/7, 2/7: Πειραματική Σκηνή Δήμου Περιστερίου “Ανδρέας Βαρούχας” με το έργο “VIVA Τσέχωφ”. Διασκευή από Διηγήματα και Μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ. Σκηνοθεσία Αρχοντία Μυλωνά.
* 3/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Αγίου Δημητρίου, με το έργο “Όθων και Ποθούλα” του Άκη Δήμου. Σκηνοθεσία Γεωργία Αθανασιάδου.
* 4/7: Θεατρική Ομάδα Δήμου Αλίμου, με το έργο “Το Φιντανάκι” του Δημήτρη Χορν. Σκηνοθεσία Βασίλης Μήλιος.
* 5/7: Ομάδα Θεάτρου “ΘΕΑΤΡΟΠΟΙ” Δήμου Αγίας Παρασκευής, με το έργο “Γλάρος“ του Άντον Τσέχωφ. Σκηνοθεσία Γιάννης Δεγαΐτης.
* 6/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Μοσχάτου - Ταύρου “Εν Δράσει”, με το έργο “Από το γάμο στο διαζύγιο" του Ζώρζ Φεντώ. Σκηνοθεσία Παναγιώτης Ναρλής.
* 8/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Νίκαιας - Ρέντη “Ρενδία Λέξις”, με το έργο “Ο Θεός μαζί μας” του Πάνου Νικολάου. Σκηνοθεσία Παναγιώτης Ναρλής.
* 9/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Νίκαιας - Ρέντη “Ρενδία Λέξις”, με το έργο “Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρα” του Φερδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Σκηνοθεσία Εύη Σιδέρη (Παιδικό)..
* 10/7: Θεατρική ομάδα “Εξόρυξη” Δήμου Λαυρεωτικής, με το έργο “Ένα καπέλο από ψάθα Ιταλίας” του Ευγένιου Λαμπή. Σκηνοθεσία Στέλλα Δρίβα.

Θερινή συνάντηση με το Άρδην | Ροβιές Ευβοίας


Θερινή συνάντηση με το Άρδην | Ροβιές Ευβοίας | Κάμπινγκ Ροβιές | 18-21 Ιουλίου 2019

Σύντομα θα ανακοινωθεί το πρόγραμμα. 
Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Κάμπινγκ Ροβιές στην Βόρεια Εύβοια.
Για όσους επιθυμούν να διαμείνουν σε δωμάτια υπάρχουν επιλογές πέριξ του Κάμπινγκ.
Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:
Αθήνα:
τηλ. 210 3826319, 694 7026648
Θεσσαλονίκη:
τηλ. 2310543751
perardin@gmail.com

Τετάρτη, 26 Ιουνίου 2019

Κυκλοφορεί η Ρήξη Ιουνίου



Ρήξη, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου
Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της Ρήξης. Την Ρήξη μπορείτε να την βρείτε μέχρι τις αρχές Ιουλίου στα περίπτερα όλης της χώρας, όπως και στα γραφεία του Άρδην σε Αθήνα (Ξενοφώντος 4) και Θεσσαλονίκη (Δαναΐδων 7), καθώς και στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια). 
Διαβάστε στην Ρήξη:
Εκλογές Απαλλαγής, του Γιώργου Καραμπελιά
«Σάβανα και χώματα στη μούρη τους την ψόφια», του Γιώργου Καραμπελιά
Αφιέρωμα: Αττίλας ΙΙΙ στην Κύπρο
Η Κύπρος στη μέγκενη της Τουρκίας, του Αλέκου Μιχαηλίδη
Ο Αττίλας ΙΙΙ προ των πυλών, του Γιώργου Παπασίμου
Το τουρκικό προξενείο καθορίζει τους βουλευτές της Ροδόπης, του Κώστα Καραίσκου
Πολιτική
Μεσαία τάξη: Από τον κρατισμό στον φιλελευθερισμό, του Γιώργου Ρακκά
Τα ψέματα του Τσίπρα στον ελληνικό λαό, του Νίκου Ντάσιου
Έχει σχέση ο Γιάννης Βαρουφάκης με τον Τζορτζ Σόρος;, του Γιάννη Ξένου
Βαρουφακειάδας συνέχεια…, του Διδύμιου
Η καθυστερημένη επιστροφή του Κ. Καραμανλή, του Γιάννη Ξένου
Κοινωνία
Η Κόκα Κόλα πάει με όλα, του Θανάση Τζιούμπα
Αποχαιρετισμός στον Παύλο Τουμανίδη, του Πασχάλη Καραθανασόπουλου
Εκλογικός και θεσμικός τραγέλαφος, της Αγγελίνας Μεταξάτου
Διεθνή
Η ιρανική απάντηση στις αμερικανικές πιέσεις, του Πέπε Εσκομπάρ
Η κατανάλωση ενέργειας σε μη βιώσιμο δρόμο, του Δημήτρη Παπαμιχαήλ
Πράσινη υστερία για το κλίμα;, του Βασίλη Στοϊλόπουλου
Αυξάνεται η ανισότητα ή αυξάνεται το πρόβλημα του δυτικού κόσμου;, του Κωνσταντίνου Γεώρμα
Ιστορία
Φεγγαράκι μου λαμπρό… στη Λάπηθο, του Σάββα Μαστραππά
Πολιτισμός
Ἡ ἔννοια τοῦ «κωμικοῦ» στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, Της Έλενας Χατζόγλου
Τιμητικό βραβείο του ¨Αναγνώστη» στον Δημήτρη Νόλλα, του Παναγιώτη Κόρπα
Εντυπώσεις από τη μη «Λίμνη των Κύκνων» του Κωνσταντίνου Ρήγου, του Χρήστου Πουγκιάλη
Βιβλίο
Θεόδωρος Ζιάκας, Τα δύο τέρατα και η αριστερά, του Σπύρου Κουτρούλη
Θάνος Βερέμης: η λανθασμένη κριτική στον Μακρυγιάννη, του Σπύρου Κουτρούλη
Πέντε μήνες ανταρκτικής μοναξιάς, του Κωνσταντίνου Μαυρίδη
Οι σύγχρονες Θερμοπύλες, «Ύψωμα 731» σε σκηνοθεσία και κείμενο Άρη Μπινάρη, του Κώστα Σαμάντη
Κινηματογράφος
Άγριες φράουλες & Μια ζωή ταλαιπωρία, του Κωνσταντίνου Μπλάθρα
τα σκίτσα του Νικόλα και άλλα πολλά…

Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019

Έχει αποτύχει σύμπασα…



του Γιώργου Καραμπελιά 
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών  εκλογών αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη ήττα της Αριστεράς, κυβερνητικής και μη, μετά την εκτίναξή της στις εκλογές του 2015, τόσο τον Ιανουάριο όσο και τον Σεπτέμβριο. Πράγματι, στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, τα κάθε είδους αριστερά κόμματα με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκέντρωσαν το 42,43%, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015,  44,72% και σε εκείνες των ευρωεκλογών  του 2019  έπεσαν στο 36,49%.  Στην πρώτη  περίπτωση, η Αριστερά εκπροσωπούνταν από τρία κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στη δεύτερη από τέσσερα, διότι είχε προστεθεί και η ΛΑΕ με 2,86%, και στην τρίτη, στις Ευρωεκλογές του 2019, από  τουλάχιστον 10 κόμματα! Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 36,34%, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου το 35,46% και τον Μάιο του 2019 περιορίστηκε στο 23,76%.
Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη Δεξιά, σε όλες της τις μορφές πέρασε, από το 39,5% τον Ιανουάριο του 2015, στο 35,12% τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και στο 47,49% στις Ευρωεκλογές του 2019. Στην πρώτη περίπτωση, εκπροσωπούνταν από έξι κόμματα και η ΝΔ εισέπραξε το 28,09%, στη δεύτερη περίπτωση από τρία κόμματα με τη Ν.Δ. να συγκεντρώνει το 27,81% και στην τρίτη περίπτωση, στις Ευρωεκλογές, από… 13 τουλάχιστον κόμματα, με τη Ν.Δ. να καρπώνεται μόλις το 33,12%.  Βεβαίως,  μπορεί να θεωρηθεί πως δεν είναι δόκιμη η σύγκριση μεταξύ αποτελεσμάτων Εθνικών και Ευρωπαϊκών εκλογών. Εν τούτοις, και στις ευρωεκλογές του 2014 είχαν ήδη αρχίσει να διαγράφονται οι σχετικές τάσεις. Η Αριστερά, με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 26,56%, συγκέντρωνε το 36,32% με ένδεκα κόμματα και η Δεξιά, με τη ΝΔ στο μόλις 22,72%, συγκέντρωνε το 37,12% με οκτώ κόμματα επίσης. Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές του 2019, συγκεντρώνει το μικρότερο ποσοστό του για την περίοδο αυτών των πέντε χρόνων και η ΝΔ το υψηλότερο, ενώ εντείνεται ο κατακερματισμός, κυρίως στον χώρο της Αριστεράς.
Μια άλλη, αυθεντικότερη, ανάγνωση
Στην πραγματικότητα είναι δυνατή –και μάλλον εγκυρότερη–  μια διαφορετική ανάγνωση των αποτελεσμάτων: Με δεδομένη τη σταδιακή μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της «κεντροαριστεράς», στη διάρκεια της σχεδόν πενταετούς διακυβέρνησής του –η οποία πλέον προσλαμβάνει και θεσμικό χαρακτήρα στο ευρωπαϊκό επίπεδο­­–, αυτό το μειωμένο ποσοστό δεν ανήκει στην stricto sensu Αριστερά. Μάλλον είναι πιο δόκιμη μια διαφορετική ανάγνωση των αποτελεσμάτων  και των πολιτικών μετακινήσεων, αν αναχθούμε  στην προμνημονιακή περίοδο.
Στις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, τις εθνικές εκλογές του 2009, η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, συγκέντρωνε το 16-17% των ψηφοφόρων, δηλαδή ένα ποσοστό κοντά στη μακρά τάση της μεταπολιτευτικής περιόδου, ενώ η κεντροαριστερά, με το ακόμα κραταιό ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπούσε το 44% των ψήφων, επίσης κοντά στα μεταπολιτευτικά ποσοστά του. Η μεταπολιτευτική περίοδος χαρακτηρίζεται από μια κατανομή των πολιτικών δυνάμεων κατά την οποία το 85-90% των ψήφων κατευθυνόταν στις δύο μεγάλες οικογένειες της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς και το 10-15% στην κομμουνιστογενή Αριστερά.
Η μεγάλη κρίση δεν ανέσκαψε μόνο κοινωνικές τάξεις και στρώματα αλλά εκτίναξε και την Αριστερά, με κύριο εκπρόσωπο τον ΣΥΡΙΖΑ, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία –αν όχι και σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο, εκτός  από την αναλαμπή του 1958–, στη θέση του δεύτερου πόλου του πολιτικού συστήματος και μάλιστα με ηγεμονικά χαρακτηριστικά και ποσοστά. Έτσι, στις πρώτες μεταμνημονιακές εκλογές, τον Μάιο του 2012, η κομμουνιστογενής Αριστερά και το οικολογικό της παράρτημα συγκέντρωσε ήδη το 34% των ψήφων και μεταβλήθηκε σε πόλο εξουσίας. Και η πορεία έκτοτε υπήρξε ανοδική. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, θα φθάσει στο 39% και τον Ιανουάριο του 2015, όχι μόνο θα κατακτήσει την πολιτική πρωτοκαθεδρία αλλά και την αριθμητική με το 43% περίπου που συγκέντρωσε, ποσοστό που θα διατηρήσει μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.
Αυτό που είχε συμβεί με τη βίαιη ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων βενιζελογενών στρωμάτων στη διάρκεια της Κατοχής, η οποία και τα έστρεψε μαζικά προς το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, έμοιαζε να επαναλαμβάνεται, τηρουμένων των αναλογιών, στην περίοδο 2010-2014. Τα οργισμένα μεσαία στρώματα εγκατέλειψαν εν σώματι τον παραδοσιακό πολιτικό τους εκφραστή, το ΠΑΣΟΚ, για να προσχωρήσουν σε μια Αριστερά που θεώρησε ότι κερδίζει, επί τέλους, τη μεγάλη «ρεβάνς». Εξάλλου, η σχετική μετακίνηση διευκολυνόταν από τη μακρά μεταπολιτευτική ώσμωση Αριστεράς και κεντροαριστεράς, στα συνδικάτα, τα Πανεπιστήμια, τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, τον Τύπο. Πράγματι, η Αριστερά προσέφερε επί δεκαετίες το βασικό ιδεολογικό και στελεχιακό προσωπικό στην πασοκική Κεντροαριστερά. Ο Λιάκος, ο Μουζέλης, ο Τσουκαλάς, ο Χριστοδουλάκης, ο Ανδρουλάκης, ο… Στουρνάρας, ο Κούλογλου, ο Κατρούγκαλος, ο Κοτζιάς και tutti quanti, είχαν θητεύσει επί μακρόν στις διάφορες εκδοχές και σέκτες της Αριστεράς. Η «επιστροφή» των περισσότερων στην αριστερή κοιτίδα τους, ώστε να ελεγχθεί το κύμα του ριζοσπαστισμού, ήταν μάλλον εύκολη και ευπρόσδεκτη από το σύστημα, ώστε να μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις, όπως και πράγματι συνέβη.
Διότι, προς στιγμήν, είχε φανεί πως το κίνημα των «αγανακτισμένων», με την «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς» πατριωτική ιδεολογία του, κινδύνευε να υπερκεράσει το πολιτικό σύστημα που είχε άρχισε  να τρομοκρατείται  κυριολεκτικά.
Εν τούτοις, μια τέτοια ανατροπή δεν κατέστη δυνατή. Αρχικώς, εξ αιτίας της αβαθούς  ιδεολογικής συγκρότησης αυτού του κινήματος, συνέπεια της παρασιτικής υφής της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Κατά δεύτερο λόγο, εξαιτίας του εξέχοντος ρόλου τον οποίο διαδραμάτιζαν αρκετές από τις ηγετικές του φυσιογνωμίες, συνδεδεμένες με την παλιά Αριστερά –όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανόλης Γλέζος, ή ακόμα και ο Κώστας Ζουράρης, καθώς και οι συστηματικά προβαλλόμενοι από το μηντιακό σύστημα Βαρουφάκηδες, Κατρούγκαλοι, Καζάκηδες κ.λπ. Και τελικώς ο στόχος επετεύχθη: το κίνημα των αγανακτισμένων, μετά το 2012, εισήλθε στην πολιτική κοίτη του συστήματος. Κύριος εκφραστής του κατέστη ο ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως ο Πάνος Καμμένος και η Χρυσή Αυγή, επιβάλλοντας τον διαχωρισμό του κινήματος σε αριστερά και δεξιά, αναιρώντας έτσι το κεντρικό ιδεολογικό στοιχείο της πατριωτικής υπέρβασης των ιδεολογιών, το οποίο χαρακτήριζε το κίνημα των αγανακτισμένων. Εξάλλου, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, στην αρχική εξάμηνη «επαναστατική» περίοδο της διακυβέρνησής του, θα επιλέξει ως συνοδοιπόρο τον Πάνο Καμμένο. Και αυτό θα το πράξει  τόσο εξαιτίας της συμφωνίας του Τσίπρα με τους εγχώριους ολιγάρχες και τα υπερατλαντικά κέντρα –που εξάλλου επέβαλαν την παρουσία του Καμμένου και του Κοτζιά στην κυβέρνηση–, αλλά και εξαιτίας της ανάγκης να υπομιμνήσκεται, έστω και επιφανειακώς, η «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς», αντιμνημονιακή ιδεολογία, εξ ου και μία κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, Τσίπρα-Καμμένου!
Η πρώτη αλλοπρόσαλλη εξάμηνη περίοδος του φαλακρού γυρολόγου, της σιδηράς προέδρου και των μπολσεβίκικων αυταπατών του Αριστερού Ρεύματος θα κλείσει το καλοκαίρι του 2015 με την οριστική εκτόνωση του κινήματος των αγανακτισμένων, το οποίο και θα αυτοχειριαστεί με το δημοψήφισμα, και θα ακολουθήσει η μεγάλη κωλοτούμπα.
Έκτοτε, αρχίζει η μακρά πορεία προς την σοσιαλδημοκρατικοποίηση και η σταδιακή απομάκρυνση από την κομμουνιστική παράδοση, με μια οικονομική και κοινωνική πολιτική τυπικά ή μάλλον ακραία σοσιαλφιλελεύθερη. Μια πολιτική που εκπροσωπεί τους ξένους δανειστές, τις ΗΠΑ και το μεγάλο ξένο και το εγχώριο κρατικοδίαιτο-παρασιτικό κεφάλαιο, χρησιμοποιεί ως κοινωνικά στηρίγματα τους δημοσίους υπαλλήλους και τα επιδοτούμενα και υπό κοινωνική λουμπενοποίηση λαϊκά στρώματα, ενώ στρέφεται  βίαια  ενάντια στα μεσαία στρώματα κυρίως, αλλά και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Η εποχή της αντιμνημονιακής οργής, που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη Χρυσή Αυγή και τον Καμμένο στα δεξιά, ή το Ποτάμι και την Ένωση Κεντρώων στην Κεντροαριστερά, θα αρχίσει να καταλαγιάζει, και στις Ευρωεκλογές του 2019 θα αναδειχθεί μια νέα  κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, ριζικά διάφορη από εκείνη του 2012. Ο συρρικνωμένος «ΣΥΡΙΖΑ» θα έχει μετακινηθεί οριστικά στην «κεντροαριστερά» και αυτό δεν μπορούν να το αλλάξουν οι  όποιοι Τσακαλώτοι και Φίληδες, που εξάλλου την ίδια ακριβώς πολιτική της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας εφάρμοζαν. Η δε πολιτική του ΚΙΝΑΛ, με επιστέγασμα την πρόσφατη εκπαραθύρωση του Βενιζέλου, θα επιταχύνει τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του…. ΣΥΡΙΖΑ,  διότι απευθύνονται πλέον στο ίδιο κοινό με την ίδια ακριβώς πολιτική· ΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται ανοικτά για την κατάληψη του ίδιου ακριβώς, κοινωνικού, πολιτικού και… ηλικιακού χώρου. (Καθόλου τυχαία, όπως εξάλλου το αναγνωρίζει και η Εφημερίδα των Συντακτών,  ο ΣΥΡΙΖΑ μεταβλήθηκε αιφνίδια από ένα κόμμα με νεανική απεύθυνση σε ένα γερασμένο κόμμα. (Βλ. Παναγιώτης Κουστένης, «Ένα απότομα γερασμένο κυβερνητικό κόμμα», Εφημερίδα των Συντακτών, 02/06/2019).
Έτσι, όλα δείχνουν  μια «επιστροφή» στην προμνημονιακή κανονικότητα: η Δεξιά και η Κεντροδεξιά στο 48%, η Κεντροαριστερά στο 36%, ενώ η Αριστερά, που προς στιγμήν είχε πιστέψει πως θα καταλάβει και την… εξουσία, θα έχει αιφνίδια περιοριστεί στο ιστορικά χαμηλό 13-14% έχοντας χάσει πλέον και την Μπέτυ και τον Πολάκη που έχουν μετοικήσει στην «Κεντροαριστερά»!
Δικαίως, λοιπόν, κάποιοι οι αμετανόητοι ζηλωτές βιώνουν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ως «ήττα της Αριστεράς», μόνο που αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι νομίζουν. Πρόκειται για συρρίκνωση ιστορικών διαστάσεων της μετεμφυλιακής και εθνομηδενιστικής Αριστεράς, που κυριάρχησε σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο ιδεολογικά, και κατά την μνημονιακή περίοδο ακόμα και πολιτικά. Συρρίκνωση από την οποία και δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ανακάμψει.
Μια νέα ιστορική περίοδος
Το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, στις 7 Ιουλίου του 2019, μετά από μία μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης μετάβασης, θα  δώσει τη θέση του σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία  η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό έθνος, θα αγωνίζεται για την ιστορική του επιβίωση και γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Και μια τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή, αλλά με βάση έναν νέο άξονα, τον άξονα πατριωτισμός – εθνομηδενισμός. Βεβαίως, αυτή η νέα ιδεολογική συνθήκη δεν αφαιρεί ούτε αναιρεί τις κοινωνικές παραμέτρους των αντίστοιχων στρατοπέδων –διότι κάποιες κοινωνικές δυνάμεις είναι στενότερα και οργανικότερα συνδεδεμένες με το πατριωτικό αίτημα και κάποιες άλλες με την εθνομηδενιστική ροπή–, ωστόσο αυτές δεν θα είναι κυρίαρχες για ένα σημαντικό διάστημα τουλάχιστον. Σε ένα απειλούμενο με ιστορική έκλειψη έθνος, τα μέτωπα, και κατ’ εξοχήν το πατριωτικό, θα προσλάβουν διαταξικά χαρακτηριστικά.
Αυτό το νόημα είχε κατά βάθος και το αίτημα του κινήματος των αγανακτισμένων για την αναγκαία υπέρβαση του διπόλου Αριστεράς-Δεξιάς, το οποίο έθετε, ίσως ανεπίγνωστα αλλά καίρια, το πρόταγμα της νέας ιστορικής περιόδου. Διότι, όπως είχαμε τονίσει από το 2011, εισερχόμαστε ήδη σε μια νέα ιστορική εποχή, για την οποία μας προϊδέαζε αυτή η νέα λαϊκή ενότητα που σφυρηλατούνταν στις πλατείες των αγανακτισμένων. Και αν αυτή αναζήτηση οδήγησε σε μια πρώτη φάση στην απαλλοτρίωση και τη φαλκίδευση αυτού του αιτήματος από την εθνομηδενιστική και καθεστωτική Αριστερά και τη ναζιστική Δεξιά, σήμερα, ωριμάζουν οι όροι για την επανοικείωση αυτού του αιτήματος από δυνάμεις αυθεντικά πατριωτικές και δημοκρατικές.
Και η σημερινή συρρίκνωση της εθνομηδενιστικής Αριστεράς και η στρατηγική υποχώρηση της ναζιστικής Δεξιάς αποτελούν προϋπόθεση για μια τέτοια ιστορική επανοικείωση. Και καθόλου τυχαία, η συρρίκνωση της μιας συμπαρασύρει μαζί της και την άλλη.

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

Τρίτη, 21 Μαΐου 2019

Oι έξι δήμοι της Δυτικής Αττικής που εφαρμόζεται το πιλοτικό πρόγραμμα κομποστοποίησης βιοαποβλήτων

Το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας υποστηρίζει έξι δήμους της Δυτικής Αττικής και του Πειραιά στην εφαρμογή του πιλοτικού προγράμματος Διαλογής

στην Πηγή, ανακύκλωσης  και κομποστοποίησης των βιοαποβλήτων (αποφάγια, κλαδέματα κ.λπ.), επιταχύνοντας τη μετάβαση στην Κυκλική Οικονομία.
Το πιλοτικό πρόγραμμα αφορά τους Δήμους Αιγάλεω, Αγίας Βαρβάρας και Κορυδαλλού, Νίκαιας - Ρέντη, Περιστερίου, Χαϊδαρίου, οι οποίοι αποτελούν το 11,8% του συνολικού πληθυσμού της Περιφέρειας Αττικής, ενώ συμμετέχουν κατά 10,7% στη συνολική παραγωγή των αστικών αποβλήτων.
Η διαλογή στην πηγή αποτελεί σημαίνουσα στρατηγική με καθοριστικό το ρόλο της πρωτοβάθμιας αυτοδιοίκησης και αφορά το 50% των παραγόμενων αστικών απορριμμάτων και στοχεύει ανάκτηση οργανικών υλικών μεγάλης καθαρότητας για την παραγωγή εδαφοβελτιωτικού (κομπόστ) υψηλής ποιότητας στις εγκαταστάσεις του ΕΔΣΝΑ.


 https://pitsounicity.gr

Να κάνουμε την Αθήνα Πόλη και Πρωτεύουσα

του Γιώργου Τασιόπουλου* από τον geromoria.blogspot.com
Υποψήφιος Δημοτικός  Σύμβουλος
«Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσειςόμως για λίγη περηφάνια το άξιζε»
                                     Οδυσσέας Ελύτης
Διχασμένη η σχέση για κάθε ευαίσθητο πολίτη της Αθήνας με την πόλη του.  Από τη μία μεριά το συναισθηματικό δέσιμο με το χώρο, με το φως, την τοπογραφία και την ιστορία, και από την άλλη, η ελάχιστη ταύτιση με την απρόσωπη, ατομοκεντρική ή κολεκτιβοποιημένη σε γκέτο «ζωή» στις περισσότερες γειτονιές της που φαίνεται να έχουν καταληφθεί από ένα εν ροή πλήθος τουριστών της Airbnb  ή εγκλωβισμένων μεταναστών.
Μετοίκησαν άθελά τους, διώχτηκαν βίαια οι παλιοί κάτοικοι, που άλλοτε συναντιόνταν στις πλατείες αναβιώνοντας το κοινόν της αρχαίας αγοράς και τώρα οι νέοι κάτοικοι της με άλλες συνήθειες διαβιούν  σε μια πνιγηρή πραγματικότητα, σε μια πόλη χωρίς να γνωρίζουν σχεδόν τίποτα γι΄ αυτήν. Παρόντες, απόντες.

Αθήνα, η πόλη των αστέγων, των χρεοκοπημένων Ελλήνων

Η ανάγκη για ζωή προηγείται του κέρδους

Θα έπρεπε οι υποψήφιοι δήμαρχοι να αφουγκράζονται τις αγωνίες των απλών πολιτών και κυρίως αυτών που ζουν στις φτωχογειτονιές της πόλης.  Πρώτο και κύριο για έναν ευαίσθητο δήμαρχο θα πρέπει να είναι ο αγώνας για επανάκτηση των θεμελιωδών αναγκών του πολίτη της Αθήνας. Η ανάγκη για εργασία των πολιτών, ζωτικό δημόσιο χώρο, ήλιο και πράσινο.
Θα πρέπει ο σύγχρονος τρόπος ζωής να είναι καθολικός για όλους τους ανθρώπους με βάση τις ανάγκες τους, οι οποίες δεν επιδέχονται ταξικές διακρίσεις.  Τα Σεπόλια έχουν το ίδιο δικαίωμα με το Κολωνάκι, ο Άγιος Παντελεήμονας με το Παγκράτι. Οι πολίτες της Αθήνας, ολόκληρες συνοικίες τα τελευταία έτη βίωσαν το διωγμό.  Αναγκάστηκαν να μετοικήσουν, να βάλουν λουκέτο στα καταστήματά τους, να εγκαταλείψουν τις γειτονιές τους.  Για χάρη του κέρδους γειτονιές άλλαξαν χρήση, οι οικίες σε μεγάλη έκταση στο κέντρο της Αθήνας μετατράπηκαν σε μικρά ξενοδοχεία Airbnb.
Δεν μπορεί να υπάρχει δήμος όπου η κατοικία, με το απαραίτητο σύγχρονο συμπλήρωμα της την αναψυχή και η αγορά ως χώρος συνάντησης των κατοίκων της πόλης, να μην έχουν τον πρώτο λόγο απέναντι στις υπόλοιπες περιφερειακές λειτουργίες.
Να σώσουμε τη μνήμη και την ιστορία μας, τις αρχαίες πέτρες από τη βεβήλωση
Να επανευαγγελιστούμε στην ιερότητα του τόπου
«Κάνε άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά»
Οδυσσέας Ελύτης
Μας πληγώνει η καθημερινότητα μας. Δεν κλείνουμε τα μάτια, μας πνίγει από παντού.  Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας δεν γνωρίζουμε άλλο μονοπάτι σωτηρίας από την επιστροφή στις πνευματικές, υλικές και άυλες κληρονομιές μας και πρώτα απ’ όλα στην ανάκτηση της συλλογικής μας μνήμης.
 «Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον», έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης.  Η Αθήνα είναι ένα απέραντο αρχαιολογικό πάρκο και ο υπαρκτός κίνδυνος των ημερών μας, κάτω από το πρόσχημα του ελεύθερου ανοίγματος των χώρων στη λαϊκή ανάγκη αναψυχής και σε ανάλογες δράσεις είναι να υποταχθούμε στην προτεραιότητα, την αρρώστια της εποχής, τον καταναλωτικό συβαριτισμό, που μπορεί να οδηγήσει πολύ εύκολα σε μία πλήρη βεβήλωση του ιστορικού χώρου και σε σημαντικές βλάβες για τα τόσα ευπαθή μνημεία, χωρίς σεβασμό στη μνήμη και το αύριο.
Θα πρέπει να διαφυλάξουμε το Αττικό τοπίο όπως απέμεινε από άλλες, περαιτέρω θεμελιακές παραμορφώσεις και τα λάθη του παρελθόντος, η εξαφάνιση τοπόσημων όπως του Ιλισσού, που θυσιάστηκαν στο βωμό της προόδου,  δεν πρέπει να έχουν συνέχεια. Δεν πρέπει να αφήσουμε απροστάτευτα τα εκατοντάδες μικρά εκκλησάκια, ζωντανά μνημεία της βυζαντινής μας κληρονομιάς γύρω από την Ακρόπολη, απροστάτευτα και ασυντήρητα. Η αδιαφορία μας θυμίζει την βαυαρική στάση, όταν γκρέμισαν 70 βυζαντινές και νεώτερες εκκλησίες για να χτίσουν τη σημερινή Μητρόπολη της Αθήνας.  Η πρόσφατη προσπάθεια ανέγερσης  υπερμεγεθών ξενοδοχείων στη σκιά της Ακρόπολης, κρύβοντας το φως του Παρθενώνα, πρέπει να μην ξανατολμηθεί.  Ούτως ή άλλως η δόμηση στο λεκανοπέδιο και η ασφυκτικά πυκνή – χίλιοι κάτοικοι ανά εκτάριο- επιδρά αρνητικά και έχει αρνητικές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής της πόλης.
Ο αρχαιολογικός χώρος της Ακρόπολης, ο Παρθενώνας και το Ερέχθειο δεν πρέπει να ειδωθούν ξέχωρα από τον περιβάλλοντα χώρο των λόφων της Αττικής.  Η κακή αισθητική του τοπίου της Αθήνας, ενός μολυσμένου περιβάλλοντος, αισθητικά, ατμοσφαιρικά, οπτικά, ηχητικά μοιάζει με ένα τείχος ασχήμιας που φυλακίζει τα μεγαλύτερα μνημεία της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς τον Παρθενώνα, το Ερέχθειο, την Πνύκα.  Αποτελεί ύβρη που πρέπει άμεσα να αποκατασταθεί.
Όταν βγεις στην Ομόνοια και πάρεις το δρόμο για την Ακρόπολη, αντικρίζοντας το Παρθενώνα, η δυσοσμία του περιβάλλοντος χώρου δημιουργεί αισθήματα θλίψης και οργής στον επισκέπτη. Η πολιορκία του ιερού τόπου από ένα ρυπαρό περιβάλλον, φτηνομάγαζα και αρπαχτές που οδηγεί η οικονομική κατάρρευση της χώρας δεν επιτρέπεται.  Έτσι, εκεί που γεννήθηκε η φιλοσοφία, οι τέχνες, η δημοκρατία είναι χώρος εσωτερικής κάθαρσης και συλλογικής πνευματικής συνεύρεσης ανώτερων ανθρώπων, δεν ταιριάζει η φτήνια τα φτηνά καταναλωτικά κίνητρα τα ταπεινά εμπορικά κριτήρια.
Οι επιλογές για την Αθήνα πρέπει να είναι ριζοσπαστικές και να μην έχουν λαϊκιστικό πνεύμα. Η Αθήνα, ο ιστορικός της πλούτος, η τοπογραφία της είναι φορτωμένη με μνήμες και συμβολισμούς. Ο τρόπος προσέγγισης και χρήσης αυτής της μνήμης πρέπει να είναι για τους επισκέπτες πολιτισμένος και στοχαστικός.
Δεν έχει ανάγκη η Αθήνα το  εύκολο άνοιγμα σε ένα φιλοθεάμον, συχνά βαρβαρίζον κοινό. Στόχος είναι η ευαισθητοποίηση και η διαπαιδαγώγηση του κοινού, η μύηση των Αθηναίων πολιτών, η ανάγκη της ψυχικής τους ενότητας με την ιστορία, τη μνήμη. Είναι ανάγκη ν΄ αποκτηθεί κουλτούρα σεβασμού των κατοίκων στην ιστορία της Αθήνας. Όταν οι θεσμοί αγνοούν την ιστορία και το πολιτιστικό  κεφάλαιο της πόλης, τότε αδυνατούν να  σχεδιάσουν το μέλλον της πόλης.  Είναι υποχρέωση του Δήμου της Αθήνας και των σχολείων της ο εγγραμματισμός των μαθητών, στην ιστορική και φυσική γνώση του χώρου που ζουν. Η  εκπόνηση εκπαιδευτικών προγραμμάτων όπου θα οργανώνονται από ειδικευμένους παιδαγωγούς και θα δώσουν τη δυνατότητα σε μαθητές αλλά και ενήλικες  να αγαπήσουν βιωματικά την πόλη τους.  «Ελιμπίσθικα το ανέφικτο», είχε γράψει ο Πικιώνης σε μια υποσημείωσή του και κάπου αλλού μας έδειξε τον τρόπο, «Λίγο περισσότερη ανθρωπιά, βαθύτερη νόηση και ψυχική ευαισθησία και αλλάζουν όλα».

Να κάνουμε την Αθήνα Πόλη και Πρωτεύουσα

Αθήνα για την Ελλάδα

Ανάγκη για ένα σχέδιο σωτηρίας

Είναι φανερό και στη προεκλογική περίοδο, ότι θα έπρεπε τουλάχιστον στις τοπικές εκλογές να λειτουργεί η αγορά, ο διάλογος, η συζήτηση, η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, η αμεσοδημοκρατική πρακτική να είναι κυρίαρχη και τα πρόσωπα και οι συλλογικότητες να προκύπτουν μέσα από τις ζυμώσεις της τοπικής κοινωνίας. Άλλωστε είναι μακρά η παράδοση στον χρόνο, λόγω του κοινοτικού αυτοδιοικητικού τρόπου, τόσο στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όσο και στα ρωμαίικα βυζαντινά χρόνια.  Αυτό το πνεύμα έμεινε ζωντανό έως την απελευθέρωση του νεοελληνικού κράτους και γι΄ αυτό οι τόσες εσωτερικές επαναστάσεις στις περιφέρειες του ελλαδικού κράτους απέναντι στον συγκεντρωτικό τρόπο διακυβέρνησης που ήθελαν να επιβάλουν οι Βαυαροί. Σήμερα παραμένει ζωντανή στης ενοριακές εκκλησίες της Αθήνας.
Είναι ανάγκη η διοίκηση στον δήμο μας να ασκείται από ένα πολυκεντρικό σύστημα υποκέντρων που θα ανακουφίσει το ιστορικό κέντρο και ταυτόχρονα θα διατηρήσει την τοπική ταυτότητα των γειτονιών της Αθήνας, τη συνεχή ύπαρξη των τοπικών αγορών και τη διατήρηση των κέντρων της κοινοτικής πολιτιστικής ζωής σε όλο τον δήμο.
Η Αθήνα αντιμετωπίζει, σε μεγέθυνση μάλιστα, όλα τα προβλήματα των μεγαλουπόλεων όπως το χάος, την πνευματική ακαταστασία, τον διαχωρισμό της σε πλούσιες και φτωχές αστικές περιοχές, την παραβατικότητα, την κερδοσκοπική εκμετάλλευση των μνημείων της, τον πολιτικό και πολιτιστικό συγκεντρωτισμό, την  καταπάτηση των δημόσιων χώρων της, την ίδια την ιστορίας της.
Δηλαδή, την αντίθεση ανάμεσα στο συλλογικό και το ατομικό συμφέρον. Η στάση των παρελθουσών υπευθύνων στη διοίκηση της πόλης ήταν πάντα στην αρχή επικριτική και απορριπτική για την καταστροφή της πόλης, στη συνέχεια συμβιβαστική με τη θλιβερή εικόνα  και τέλος υποστηρικτική των ημίμετρων αποδοχής της χαοτικής κατάστασης στην πόλη μας.  Η αντιμετώπιση των προβλημάτων δεν μπορεί να αφεθεί με τυφλή εμπιστοσύνη, στα χέρια των τεχνοκρατών και στις ικανότητές τους, ερήμην των πολιτών της Αθήνας. Στην διελκυστίνδα εκσυγχρονισμός ή παράδοση γνωρίζουμε ότι δεν μπορεί η κοινωνία να ζει με την ιστορική της μνήμη σαν μοναδική δικαίωση και αυτοσκοπό, αλλά να σχεδιάζουμε το αύριο, όπως λέει ο Γιώργος Καραμπελιάς, με εκσυγχρονισμό της παράδοσης.
Η γνώση, το συναίσθημα, η ιστορία πρέπει να συνυπάρχει με την επιχειρηματικότητα. Βεβαίως καμία συλλογική ζωή και δράση δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ένα σχέδιο μία οργανωτική δομή μία συγκροτημένη αποφασισμένη αυτοδιοικητική ομάδα με μορφωτική επάρκεια και θέληση να εργαστεί για να μεταμορφώσει το χάος σε πόλη.
Εμείς στην δημοτική κίνηση «Αθήνα για την Ελλάδα», αισιοδοξούμε και  έχουμε την ικανότητα να προτείνουμε λύσεις σωτηρίας απέναντι στους κενούς, παράλληλους, κοινότοπους μονολόγους των κομματανθρώπων της εξουσίας, των πριγκίπων και διαδόχων των πολιτικών οικογενειών, των λεγεώνων του φασιστικού μίσους .
«Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπουσε κάποιοκαμαράκικάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά».
Οδυσσέας Ελύτης.

 

«Αθήνα πρωτεύουσα του Ελληνισμού

και όχι παράσιτο της παγκοσμιοποίησης«

*Γεννήθηκα στη Μεσσηνία, είμαι δάσκαλος και έχω σπουδάσει Θεολογία όπου και έκανα τις μεταπτυχιακές μου σπουδές.  Με ιδιαίτερη τιμή  αποδέχτηκα την πρόσκληση συμμετοχής στο ψηφοδέλτιο «Αθήνα για την Ελλάδα» με επικεφαλής υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων, τον συνεπή αγωνιστή, κορυφαίο διανοούμενο, Γιώργο Καραμπελιά.

Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

Έτοιμο το νέο και υπερσύγχρονο κλειστό Κολυμβητήριο στο Δήμο Ιλίου

Ξενάγηση στις εγκαταστάσεις του νέου, υπερσύγχρονου κλειστού Κολυμβητηρίου που διαθέτει πλέον ο Δήμος Ιλίου στο Εθνικό Κέντρο Αποκατάστασης (ΕΚΑ),
πραγματοποίησε σε εκπροσώπους Συλλόγων και Φορέων, ο Δήμαρχος Νίκος Ζενέτος. Το Κολυμβητήριο, που πληροί όλα τα πρότυπα ασφάλειας και υγιεινής, διαθέτει κολυμβητική δεξαμενή με 8 διαδρομές, κολυμβητική δεξαμενή εκμάθησης και μία θεραπευτική που θα εξυπηρετεί όλες τις ανάγκες του ΕΚΑ. Επίσης, περιλαμβάνει βοηθητικούς χώρους, ιατρείο και αποδυτήρια.  Σημειώνεται, ότι ο χώρος του Κολυμβητηρίου ανακατασκευάστηκε πλήρως με πόρους του Δήμου Ιλίου και βρίσκεται στην απόλυτη δικαιοδοσία του για να εξυπηρετεί όλους τους πολίτες, ύστερα από προγραμματική σύμβαση που υπεγράφη με το ΕΚΑ.

Το Περιστέρι πρωτοπορεί για τα νεογέννητα!

Με μεγάλη επιτυχία συνεχίζεται η πρωτοποριακή κοινωνική δράση "Από την πρώτη μέρα δίπλα τους" του Δήμου Περιστερίου, που στηρίζει τις νέες μητέρες,
που έχουν ανάγκη για να φροντίσουν τα νεογέννητα παιδιά τους.
Η πρωτοβουλία του δημάρχου Περιστερίου, Ανδρέα Παχατουρίδη, δείχνει το δρόμο στην πολιτεία για το πως να βοηθήσει τα νέα ζευγάρια να μη φοβούνται να κάνουν ένα παιδί και αποδεικνύει πως αν υπάρχει όραμα και αποτελεσματικότητα μπορεί η Τοπική Αυτοδιοίκηση να καλυτερεύει την καθημερινότητα των πολιτών.
Βρεφικά κρεβατάκια, παιδικά καροτσάκια, βρεφικό γάλα, πάνες, λευκά είδη και όλη η "προίκα" του μωρού παρέχονται στις μητέρες που αγωνίζονται μόνες τους και σε συνθήκες ακραίας φτώχειας μεγαλώνουν τα παιδιά τους.
Πρόκειται για μια καινοτόμα, στοχευμένη κοινωνική δράση, που θα παρέχει στις μανούλες, μονογονεϊκών και χαμηλών εισοδημάτων οικογενειών, όλα όσα χρειάζονται για να φροντίσουν τα νεογέννητα παιδιά τους.
Στην δράση "Από την πρώτη μέρα δίπλα τους" του Δήμου Περιστερίου συμμετέχουν οι μεγάλες εταιρείες Nestlé Ελλάς, ΜΕΓΑ Α.Ε., Mother Baby, Chicco, που προσφέρουν τα είδη για τις πρώτες ανάγκες του βρέφους και οι οποίες είπαν το ΝΑΙ στην πρόσκληση του Ανδρέα Παχατουρίδη.
Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να καταθέσουν αίτηση στην Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Περιστερίου, η οποία θα εξεταστεί και θα φτιαχτεί ένας φάκελος για το παιδί που πρόκειται να γεννηθεί. Πριν γεννήσει η έγκυος μπορεί να πάρει έπιπλα για το μωρό και μετά τη γέννησή του μπορεί να επισκέπτεται μία φορά την εβδομάδα την Κοινωνική Υπηρεσία για να παίρνει τα γάλατα και τις πάνες για ένα ολόκληρο έτος!