«Κυκεών Folk Beer Festival»: Το 1ο φεστιβάλ μπίρας και φολκλόρ στο Ίλιον

Περισσότερες από 100 ετικέτες μπίρας και γεύσεις από όλο τον κόσμο, περιμένουν όσους βρεθούν στο πιο πρωτότυπο φεστιβάλ του καλοκαιριού,
το «ΚΥΚΕΩΝ Folk Beer Festival»!
Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Φίλων Ζύθου σε συνεργασία με τον Δήμο Ιλίου, αντιστέκονται στη ζέστη «παντρεύοντας» την παγωμένη μπίρα με το φολκλόρ, σε ένα τετραήμερο party με μουσική, χορό, θεατρικές παραστάσεις, διαδραστικούς διαγωνισμούς κ.ά.
Επίτιμος καλεσμένος, φυσικά, ο «Κυκεών», το αρχαίο ποτό των Ελλήνων που είχε ως βάση το κριθαρόζουμο και το κρασί, ενώ εμπλουτιζόταν με βότανα, αλλά και κατσικίσιο τυρί ανάλογα με τον τόπο παραγωγής του. Μετά από ένα μακρύ ταξίδι στην Ιλιάδα, την Οδύσσεια, τα Ελευσίνια μυστήρια, την αγροτική ζωή και τα συμπόσια, ο «Κυκεών» επιστρέφει! Μία από τις εκπλήξεις του φεστιβάλ είναι η σύγχρονη αναβίωσή του σε περιορισμένη ποσότητα, σε συνεργασία με την Πατραϊκή Ζυθοποιία.
Το «ΚΥΚΕΩΝ Folk Beer Festival» έχει την υποστήριξη του Ινστιτούτου Οδικής Ασφάλειας Ι.Ο.ΑΣ. «Πάνος Μυλωνάς», εκπρόσωποι του οποίου θα ενημερώνουν σχετικά τους επισκέπτες. Παράλληλα, οι ενδιαφερόμενοι θα έχουν την ευκαιρία να εκτελέσουν «ασκήσεις» φορώντας ειδικά γυαλιά προσομοίωσης μέθης, διαπιστώνοντας από πρώτο χέρι το πώς και πόσο επηρεάζεται ο οργανισμός από την κατανάλωση αλκοόλ!
Πρόγραμμα του φεστιβάλ
Πέμπτη 29 Αυγούστου

• 6.30 μ.μ Φιλαρμονική Δήμου Ιλίου στους πεζοδρόμους της πόλης
• 7.00 μ.μ. Μουσικές στιγμές από την Φιλαρμονική Δήμου Ιλίου
• 8.00 μ.μ. Ελληνικό ροκ από τη νεανική μπάντα Γκρίζα Πόλη
• 8.30 μ.μ. New Wave Rock από τη νεανική μπάντα Bend Over
• 9.15 μ.μ. Εγκαίνια – χαιρετισμός δημάρχου και διοργανωτών
• 9.30 μ.μ. Cabaret Valentin Κωμικά μονόπρακτα του Καρλ Βάλεντιν από την θεατρική ομάδα θεατρΙΛΙΟΝ σε σκηνοθεσία Σταμάτη Μπαντούνα
• 10.00 μ.μ Το συγκρότημα Electraland σε ελληνικές και ξένες διασκευές Rock, Pop & Funk

Παρασκευή 30 Αυγούστου

• 6.30 μ.μ. Βραδιά με χρώματα και ακούσματα Ελλάδας!
• Χορευτικά από εθνικοτοπικούς και πολιτιστικούς συλλόγους
• 8.30 μ.μ. Οι Cross Spirit Band σε δικές τους συνθέσεις κλασσικού Rock & Blues με επηρεασμούς από το Αμερικανικό και Αγγλικό Rock
• 9.20 μ.μ. Rockabillia! H εναλλακτική ομάδα τεσσάρων κοριτσιών σε Rock & Blues μας «περπατούν» στο δικό τους μουσικό μονοπάτι
• 10.00 μ.μ. Οι Electric Chair, ένα νέο μουσικό σχήμα, σε Heavy Grunge Rock μουσική

Σάββατο 31 Αυγούστου

• 7.30 μ.μ Χοροί και μουσικές του κόσμου! Χορευτικές ομάδες θα αποδώσουν χορούς από διάφορα μέρη του κόσμου
• 8.45 μ.μ. Οι Woodpeckers Band σε μια δυναμική εμφάνιση Blues Rock
• 9.30 μ.μ. Οι Nick Sansis Stratosphere σ’ ένα δυναμικό κλασσικό και Hard Rock παίξιμο συνδιασμένο με συναίσθημα, groove και έντονη σκηνική παρουσία
• 10.15 μ.μ. Η νέα μπάντα Fabulous VI σε ελληνικές και ξένες επιτυχίες ’80s & ’90s. Διασκεδάζουμε με τις καλύτερες ρυθμικές μουσικές από το παρελθόν: Rock on, Pop up & Dance!

Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου
Θαλασσινός αέρας στην πόλη!

• 9.00 μ.μ. «Του Γιοφυριού της Άρτας», θεατροποιημένη δημοτική ποίηση. Ο πολιτιστικός σύλλογος Ορίζων με την θεατρική ομάδα Εν Χορώ παρουσιάζουν με ιδιαίτερο τρόπο (υπερμεγέθεις κούκλες και ζωντανή μουσική) ένα εντυπωσιακό τέταρτο από τις «Παραλογές και Άσματα». Σκηνοθεσία Θοδωρής Οικονομίδης
• 9.30 μ.μ. Συναυλία με τον μοναδικό Νίκο Φάκαρο
• Νησιώτικο γλέντι για μικρούς και μεγάλους. Τραγούδι και χορός για την καλύτερη επίγευση του Κυκεώνος! Όλοι μια παρέα, μια ψυχή!

Πηγή: Culturenow.gr

Μια ραδιογραφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Μια ραδιογραφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο οριστικός ενταφιασμός της μεταπολίτευσης αλλά και της παραδοσιακής εμφυλιοπολεμικής διαίρεσης, αριστεράς-δεξιάς, ολοκληρώθηκε με τις εκλογές της 7^ης Ιουλίου του 2019 και τη συγκρότηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σχημάτισε μία κυβέρνηση που προσπαθεί να ανταποκριθεί στο αίτημα της υπέρβασης αριστεράς-δεξιάς, γεγονός που αντανακλάται τόσο στη σύνθεση της κυβέρνησής του όσο και στις προγραμματικές της δηλώσεις, και αυτό, παρ’ ότι εξελέγη επικεφαλής του παραδοσιακού πόλου της ελληνικής κεντροδεξιάς.
Πράγματι, ο Μητσοτάκης και οι περί αυτόν (καθόλου τυχαία, στους βασικούς του συμβούλους περιλαμβάνεται ο παλαιός γραμματέας της ΚΝΕ και στενός συνεργάτης  του Λαλιώτη, Τάκης Θεοδωρικάκος, και ο πρώην διευθυντής των Νέων, Δημήτρης Μητρόπουλος) επιχείρησαν να τετραγωνίσουν τον κύκλο. Από τη μία πλευρά, να στηριχτούν στη μόνη υπαρκτή πολιτική δύναμη την οποία διέθεταν, δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, και από την άλλη, να την υπερακοντίσουν μέσα από μια «μακρονική» λογική. Έτσι, και σε προγραμματικό επίπεδο, στη διάρκεια μιας μακράς προεκλογικής περιόδου, όσο και στα πρώτα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης, επέλεξαν έναν προγραμματικό λόγο που αρνείται τις παραδοσιακές διαιρέσεις.
Όλοι θεωρούσαν, και εν μέρει είναι ακριβές, πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η στενή του ομάδα εμφορούνται από φιλελεύθερες αντιλήψεις. Δηλαδή, στοχεύουν στη περαιτέρω αποδυνάμωση της κρατικής παρέμβασης και την ενίσχυση των μηχανισμών της αγοράς. Ωστόσο, κάτι που εξέπληξε πολλούς, στο μείγμα που επιχείρησε να διαμορφώσει, συμπεριλαμβάνει και μία διάσταση πατριωτισμού. Σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών, κατόρθωσε να αποκρούσει τα σχέδια του Τσίπρα να προκαλέσει ρήγμα στο εσωτερικό της κεντροδεξιάς και να μεταβάλει αυτή τη συμφωνία σε όπλο για την κατίσχυση επί του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ίδια κατεύθυνση αναφέρθηκε στην ανάγκη ενίσχυσης της αμυντικής βιομηχανίας, στη δημογραφική ενδυνάμωση της χώρας με μέτρα ενίσχυσης της τεκνοποιίας, καθώς και σε μέτρα για το μεταναστευτικό.
Εγκολπώθηκε το αίτημα νόμου και τάξης, σε ό,τι αφορά τα Εξάρχεια, το άσυλο, την επιβολή του νόμου και την ασφάλεια γενικότερα, που παραδοσιακά εκφραζόταν από τις πιο δεξιές συνιστώσες της Νέας Δημοκρατίας.
Απευθύνθηκε, παράλληλα, προνομιακά στα μεσαία στρώματα, με την άμεση μείωση του ΕΝΦΙΑ και τις φορολογικές ελαφρύνσεις που υιοθέτησε αλλά ταυτόχρονα –και εξέπληξε πολλούς– στράφηκε και στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα, μέσα από τη διατήρηση του μειωμένου αφορολόγητου, τη μείωση του ΦΠΑ και τη διατήρηση των επιδομάτων που είχε θεσμοθετήσει προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο για τον «νεοφιλελευθερισμό», αυτός αφορά κατεξοχήν την προώθηση των ιδιωτικοποιήσεων και των ξένων επενδύσεων (με προνομιακά πεδία την επένδυση στον χρυσό της Χαλκιδικής και το Ελληνικό).
Τέλος, προσέφερε απαρχές παρεμβάσεων σε σχέση με τα ζητήματα του πολιτισμού, με την ανακοίνωση ενοποίησης Πολυτεχνείου-Αρχαιολογικού Μουσείου. Παράλληλα, συνέχισε τα ανοίγματα προς τα λαϊκά στρώματα, κυρίως στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, με το σχέδιο απομάκρυνσης των φυλακών Κορυδαλλού και τη χωροθέτηση του πρώτου πρότυπου σχολείου στο Περιστέρι.
Αυτή η στρατηγική Μητσοτάκη δεν αποτελεί μόνο μια προσπάθεια ικανοποίησης διαφορετικών στρωμάτων, τάξεων και ευαισθησιών, αλλά αποτελεί οργανικό στοιχείο της πρότασής του. Αυτό διαφαίνεται από την πορεία την οποία ακολούθησε μέχρι τώρα. Προσωπικά, με είχε ήδη εκπλήξει η άρνησή του να υπερψηφίσει, το 2015, μόνος αυτός, από όλη τη κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, την υποψηφιότητα του Προκόπη Παυλόπουλου για τη προεδρία της Δημοκρατίας. Ενέργεια που έδειχνε, ήδη από εκείνη την εποχή, όχι μόνο μία ριζική αντιπαλότητα με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με τους συμβιβασμούς της καραμανλικής πτέρυγας του κόμματος.
Εξ άλλου, η εκλογή του Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας επιτεύχθηκε μέσα από μια κωμικοτραγική καραμπόλα αντιπαραθέσεων ανάμεσα στις παραδοσιακές νεοδημοκρατικές δυνάμεις (Μεϊμαράκης, Τζιζικώστας) και την τελική κινητοποίηση για την εκλογή Μητσοτάκη από ψηφοφόρους μη μέλη της Νέας Δημοκρατίας. Ο Κυριάκος υπήρξε ο εκπρόσωπος αυτού που χαρακτηρίζουμε νέα μικροαστικά και ανώτερα μεσαία στρώματα, δηλαδή εκείνα των επαγγελματιών της πληροφορικής, της οικονομίας, των στελεχών επιχειρήσεων κ.λπ. Κατόρθωσε, εκμεταλλευόμενος τις αντιπαραθέσεις των υπολοίπων νεοδημοκρατικών ομάδων και χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα τα παραδοσιακά δίκτυα της οικογένειας Μητσοτάκη, να επικρατήσει, παρότι μειοψηφία, στο εσωτερικό του κόμματος. Από τότε, διαμόρφωσε μια στρατηγική που συνίσταται στη σταδιακή διεύρυνση της απεύθυνσής του, κατεξοχήν προς τον χώρο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ και των εκβλαστήσεών του (Ποτάμι κλπ.). Κατέληξε έτσι να αποκτήσει μία βάση κατά πολύ ευρύτερη εκείνης της Νέας Δημοκρατίας (σύμφωνα με τα στοιχεία του exit poll, στις εκλογές της 7^ης Ιουλίου, μόνο το 28% των ψηφοφόρων φέρεται να ταυτίζεται με τη Νέα Δημοκρατία ιδεολογικά, ενώ το υπόλοιπο 12%, προέρχεται από άλλες πολιτικές οικογένειες).
Σε αυτή τη στρατηγική, βρήκε αναπάντεχους αρωγούς την ηγεσία του Ποταμιού και του ΚΙΝΑΛ. Η προσέγγιση του Θεοδωράκη με τον ΣΥΡΙΖΑ, επί τη βάσει της συμφωνίας τους για τις Πρέσπες, διέλυσε αυτό το κόμμα και έστειλε το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων και σημαντικό αριθμό στελεχών του στη Νέα Δημοκρατία. Τέλος, τα «κολλητιλίκια» μεγάλου μέρους της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ –με αποτέλεσμα την εκπαραθύρωση του Βενιζέλου– του προσέφεραν ένα σημαντικό μέρος των ψήφων του ΠΑΣΟΚ και εκατοντάδες στελέχη του, που προσχώρησαν μαζικά στο περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη. Πρόκειται για μια προσχώρηση λιγότερο γνωστή από τη προσχώρηση των παλαιοπασόκων στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αφορά, στην πραγματικότητα, το δυναμικότερο κομμάτι των νεαρών στελεχών του σημιτικού ΠΑΣΟΚ.
Η εκπαραθύρωση του Βενιζέλου και ο αποκλεισμός οποιασδήποτε πιθανότητας μετεκλογικής συνεργασίας Νέας Δημοκρατίας–ΚΙΝΑΛ ενίσχυσε ακόμη περισσότερο το εγχείρημα Μητσοτάκη, στον βαθμό που η μη αυτοδυναμία του προοιωνιζόταν ακυβερνησία και αστάθεια. Αυτό ήταν το καίριο χτύπημα που επέφερε στο ΚΙΝΑΛ η εσωκομματική «πέμπτη φάλαγγα» του ΣΥΡΙΖΑ (Παπανδρέου, Μαλέλης, Λαλιώτης, Λιβάνης, Κρεμαστινός και προπαντός ο αθέατος καναλάρχης ενορχηστρωτής), ανοίγοντας τον δρόμο για τη οριστική πολιτική του εξαφάνιση.
Επειδή η ζωή και η πολιτική δεν ανέχονται το κενό, ο Κυριάκος Μητσοτάκης εφόρμησε κυριολεκτικώς στον χώρο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να τον αποσπάσει οριστικά από την επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να συγκροτήσει μία κυριολεκτικά ευρεία κεντρώα-κεντροδεξιά παράταξη. Και μετά τις εκλογές, με δεδομένο το σημαντικό ποσοστό που διατήρησε ο ΣΥΡΙΖΑ, προχώρησε ακόμη περισσότερο σε αυτή τη κατεύθυνση. Όχι μόνο διόρισε δεκάδες υπουργούς, υφυπουργούς και γενικούς γραμματείς, προερχόμενους από το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ (οι Χρυσοχοΐδης, Πιερρακάκης, Θεοδωρικάκος, Μενδώνη είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου) αλλά, και σε επίπεδο κυβερνητικών εξαγγελιών, φρόντισε να προχωρήσει πολύ πιο πέρα από το ίδιο το προεκλογικό του πρόγραμμα. Το αποτέλεσμα όλων αυτών των κινήσεων φάνηκε πολύ καθαρά στη αφωνία του ΣΥΡΙΖΑ και τις αναποτελεσματικές κραυγές της Φώφης. Ο Μητσοτάκης επιχειρεί, με μια «μακρονικού» τύπου απόπειρα, να καλύψει όλο τον κενό χώρο από τη Δεξιά μέχρι τις παρυφές της Κεντροαριστεράς, εμφανιζόμενος ως ο Έλληνας εκφραστής της μακρονικής υπέρβασης του σχήματος «Αριστερά-Δεξιά».
Ο διορισμός δεκάδων υφυπουργών που δεν προέρχονται από το κοινοβούλιο εντάσσεται στην ίδια στρατηγική, της μερικής απόσπασης της κυβερνητικής λειτουργίας από τις συνηθισμένες πολιτικές και μικροκομματικές δουλείες των κοινοβουλευτικών υπουργών (κάτι που για πρώτη φορά γίνεται στην Ελλάδα). Ο Μητσοτάκης, πατώντας σε μια ισχυρή παράταξη, δημιουργεί ένα είδος «ήπιου βοναπαρτισμού», απευθυνόμενος και εντάσσοντας στο σχέδιό του τις βασικές δυνάμεις των νέων μεσοστρωμάτων.
Βεβαίως, το βασικό όπλο του Κυριάκου Μητσοτάκη, που του επέτρεψε να επιχειρήσει αυτό το πολιτικό aggiornamento, ήταν… ο Αλέξης Τσίπρας! Η παροιμιώδης αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που απεδείχθη ανίκανη να πραγματοποιήσει μια «αριστερή» τεχνοκρατική διαχείριση –όπως φαίνεται να επιτυγχάνει η αριστερά στην Πορτογαλία, π.χ.–, τα ερείπια που επισώρευσε σε όλους τους τομείς του κυβερνητικού έργου, η αναλγησία που έδειξε στο Μάτι και τη Μάνδρα, η εθνομηδενιστική ιδεοληψία της εξωφρενικής Συμφωνίας των Πρεσπών, η διαφθορά των κότερων, όλα αυτά μαζί, προσέφεραν στον Κυριάκο Μητσοτάκη, στο πιάτο, το έδαφος της ηγεμονίας.
Οι προσπάθειες του ΣΥΡΙΖΑ της τελευταίας περιόδου να συγκροτήσει ένα τεχνοκρατικό αντίστοιχο της μητσοτακικής ομάδας (με την άνοδο της νεότερης γενιάς των γιάπηδων του ΣΥΡΙΖΑ: Χαρίτσης, Αχτσιόγλου, Ηλιόπουλος κ.λπ.) ήρθαν ιδιαίτερα καθυστερημένα και παρέμειναν μειοψηφικές. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρέμεινε ένα κόμμα με προφίλ και πρακτικές Μαυρογιαλούρου της δικαιωματιστικής Αριστεράς , οι οποίες αντανακλούν το ίδιο το προφίλ του αρχηγού του, του Τσίπρα. Ο Τσίπρας αποτελεί ένα σώμα με τον Παπά, τον Πολάκη, τη Νοτοπούλου, τον Καρανίκα και τον Φλαμπουράρη, και είναι αδύνατον να εκφράσει οργανικά κάτι που δεν είναι. Γι’ αυτό και στην ουσία, άμεσα, ο Μητσοτάκης δεν απειλείται σοβαρά στο εσωτερικό πολιτικό επίπεδο.
Και το ίδιο συμβαίνει και στο ενδοκομματικό πεδίο. Πράγματι, όπως προαναφέραμε, η επικράτηση του Μητσοτάκη στο εσωτερικό της ΝΔ ήταν εκείνη ενός «αουτσάιντερ», απέναντι στις παραδοσιακές ηγετικές δυνάμεις του κόμματος, κυρίως εκείνες των «Καραμανλικών», αλλά και των ιδιαίτερα αποδυναμωμένων, μετά την ήττα του 2015, Σαμαρικών. Και εν πολλοίς επετεύχθη μια και ο εσωτερικός καβγάς, μεταξύ των δύο «καραμανλικής» προέλευσης υποψηφίων, έδωσε τη δυνατότητα στο «αουτσάιντερ» να επιβληθεί. Διότι η Νέα Δημοκρατία βάδιζε προς μια ιστορική ενδόρρηξη εξ αιτίας των αλλεπάλληλων εκλογικών πληγμάτων αλλά και διότι είχε πληγεί καίρια από την παρασπονδία των «καραμανλικών», αυθεντικών ή θρυλούμενων τέτοιων, οι οποίοι, στον ένα ή άλλο βαθμό, τορπίλισαν την κυβέρνηση Σαμαρά και συνέβαλαν αποφασιστικά στην άνοδο του Τσίπρα στην εξουσία: Η δημιουργία του κόμματος Καμμένου –που αποτέλεσε τον βασικό δίαυλο της παροχέτευσης δυνάμεων της «λαϊκής δεξιάς» στο νέο κυβερνητικό σχήμα– ήταν μόνο μία παράμετρος αυτής της πολύπλευρης συμπόρευσης, αν όχι και ανοικτής στήριξης. Η εκλογή του Προκόπη Παυλόπουλου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, η επιλογή Παπαγγελόπουλου στο υπουργείο Δικαιοσύνης και η συμπαράταξη των «καραμανλικών» ανώτερων δικαστικών με τη νέα κυβέρνηση, ακόμα και η παρουσία προσωπικοτήτων ήσσονος σημασίας, όπως η Παπακώστα, εντάσσονται σε αυτή τη στρατηγική. Μια στρατηγική που συμπεριλάμβανε σημαντικό αριθμό από δημοσιογράφους, εφημερίδες, ηλεκτρονικές ειδησεογραφικές σελίδες κ.λπ. Στην πραγματικότητα, όπως έχουμε επισημάνει και σε άλλες περιπτώσεις, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εκτός από την ανοικτή δημόσια στελέχωσή της από τα δύο κυβερνητικά κόμματα, είχε εξασφαλίσει την αρωγή και τη συμπαράσταση, όχι πάντα τόσο αθέατη, μιας πασοκικής και μιας νεοδημοκρατικής  πτέρυγας. Και αυτό το έκαναν με το έωλο επιχείρημα ότι έτσι εξασφάλιζαν τον έλεγχο  του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην… εκτραπεί. Χωρίς βέβαια να τους περάσει από το μυαλό ότι έτσι στην πραγματικότητα διασφάλισαν την άνοδο και τη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία!

Απαιτείται μια οραματική επανάσταση

Ο Μητσοτάκης,  αν απειλείται από κάτι, είναι από το τεράστιο βάρος των προβλημάτων που έχει απέναντί του και κατεξοχήν από τη παρουσία του Ερντογάν και της νεοθωμανικής Τουρκίας. Η Ελλάδα είναι μία χώρα σε παρακμή η οποία απειλείται με ιστορική υποβάθμιση σε ακόμα κατώτερα επίπεδα της παγκόσμιας κοινωνίας των εθνών και εκεί βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα κάθε ανορθωτικής απόπειρας. Επιζητεί μια «κανονικότητα» και επιδιώκει μια τεχνοκρατική αποτελεσματικότητα σε μία χώρα που απαιτεί ταυτόχρονα μια μεγάλη και οραματική πανστρατιά για την επιβίωσή της. Εκεί, οι εθνομηδενιστικών καταβολών και αντιλήψεων σύμβουλοί του, από τον Κωνσταντίνο Ζούλα μέχρι τους ανοικτά σημιτικούς, δεν είναι εύκολο, ίσως είναι και αδύνατο, να επωμιστούν μια τεράστια προσπάθεια στην οποία η τεχνοκρατική αποτελεσματικότητα πρέπει να συμβαδίζει με τον ύψιστο πατριωτισμό και ένα όραμα βυθισμένο στην ιστορική παράδοση και τον πολιτισμό του ελληνικού έθνους. Όσο και εάν ένα τμήμα των νεογιάπηδων που περιστοιχίζουν τον Μητσοτάκη έχει αρχίσει να εισαγάγει κάποια ψήγματα πατριωτικής ευαισθησίας στον λόγο του, είναι άραγε αυτά αρκετά για να ανταποκριθούν αμέσως στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία; Έτσι, για την ανάκαμψη της δημογραφικής κρίσης, δεν θα αρκέσουν τα επιδόματα των δύο χιλιάδων ευρώ για κάθε νέο παιδί. Πρέπει να υπάρξει μία ιδεολογική επανάσταση στο ζήτημα της αντιμετώπισης της υπογεννητικότητας και των προτύπων κοινωνικοποίησης. Με άλλα λόγια, αφ’ ενός οι ενισχύσεις θα έπρεπε να είναι περισσότερες και κλιμακωτές, με βάση τον αριθμό των γεννώμενων τέκνων και, αφετέρου, το εκπαιδευτικό σύστημα να αλλάξει σε βάθος σε ό,τι αφορά τις αξίες τις οποίες διαχέει στη κοινωνία.
Για να αντιμετωπιστεί η τουρκική απειλή στην Κύπρο, θα χρειαστεί η χώρα να επανέλθει, έστω σταδιακά, στο ενιαίο αμυντικό δόγμα Ελλάδας-Κύπρου, ενώ η Τουρκία θα πρέπει να εισπράξει ένα μήνυμα ανυποχώρητης υπεράσπισης των

Δήμος Χαϊδαρίου : Απαιτούμε άμεσες ενέργειες από την Κυβέρνηση!

Ο πρόσφατος σεισμός έφερε στην επιφάνεια τις χρόνιες ελλείψεις σε αντισεισμική θωράκιση, τόσο στο Χαϊδάρι όσο και συνολικά στη Δυτική Αττική.

Όσον αφορά το Δήμο μας, πάνω από 1500 είναι οι κατοικίες και τα κτίρια που έχουν πάθει ζημιές, μικρότερης ή μεγαλύτερης έκτασης. Ο σεισμός έπληξε ιδιαίτερα τους κατοίκους των περιοχών του Δάσους και του Δαφνιού. Επιπλέον, πρόκειται για κατοικίες ήδη επιβαρυμένες από το σεισμό του 1999. Από τις πρώτες ώρες μετά το σεισμό, οι υπηρεσίες του Δήμου τέθηκαν σε επιφυλακή και συνδράμουν τα ειδικά συνεργεία από το Υπουργείο Υποδομών, το οποίο έχει και την ευθύνη για τη διενέργεια των ελέγχων.

Η Κυβέρνηση γνωρίζει όλα τα παραπάνω δεδομένα, τα οποία καταστούν άμεση την παρέμβαση του κράτους με ουσιαστική βοήθεια σε εξειδικευμένο προσωπικό για να ολοκληρωθούν σύντομα οι έλεγχοι, αλλά και σε αποζημιώσεις ώστε να προχωρήσουν άμεσα οι επισκευές των κτιρίων. Ενώ πολλά σπίτια και καταστήματα στο Χαϊδάρι επλήγησαν από το σεισμό της 19ης Ιουλίου, μέχρι τώρα η κυβέρνηση προσπαθεί να υποβαθμίσει το γεγονός. Δεν αναφέρονται πουθενά ούτε από κυβερνητικά στελέχη, αλλά ούτε και από τα κεντρικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις αυτή τη στιγμή.

Οι ζημιές, είναι αμέτρητες και για να αποκατασταθούν χρειάζονται παρά πολλά χρήματα. Την ίδια ώρα οι κάτοικοι της πόλης μας, με την οικονομική κρίση που βιώνουμε, πολλές φορές δεν μπορούν να ανταποκριθούν ούτε στις ανάγκες της καθημερινότητας. Απαιτούμε απ’ την Κυβέρνηση, να προχωρήσουν άμεσα οι έλεγχοι σε σπίτια, καταστήματα και Δημόσια κτίρια (Νοσοκομεία, Σχολεία, Παιδικοί Σταθμοί, Αθλητικές και Πολιτιστικές Εγκαταστάσεις).

Να ληφθούν άμεσα μέτρα για την αποκατάσταση των ζημιών και να δοθεί επίδομα σε όλους τους πληγέντες και αποζημιώσεις σε όλους τους σεισμόπληκτους, χωρίς διακρίσεις και αποκλεισμούς, δίχως καμία καθυστέρηση. Η Δημοτική Αρχή, σε περίπτωση που η Κυβέρνηση δεν δώσει λύση σε αυτά τα θέματα, θα προχωρήσει προκηρύσσοντας αγωνιστικές κινητοποιήσεις στο πλευρό των κατοίκων της πόλης.

Οξύτατη επίθεση στη Ρένα Δούρου από τους εργαζόμενους στον ΕΔΣΝΑ. «Είναι υπεύθυνη για το μονόδρομο της παράτασης του ΧΥΤΑ Φυλής»

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Έχουμε ήδη φτάσει στον Αύγουστο του 2019 και το Σωματείο μας ακόμα αναμένει τις χωροθετήσεις του νέου ΠΕΣΔΑ που δεσμεύτηκε  η κ. Δούρου ότι θα τις ανακοινώσει έως τα μέσα Ιουνίου του 2018.
Η δέσμευση αυτή ανακοινώθηκε στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο της στην Περιφέρεια Αττικής με  το ΔΣ του Σωματείου των Εργαζομένων ύστερα από απόφαση της Γενικής του Συνέλευσης.
Με έκπληξη λοιπόν διαβάσαμε δελτίο τύπου της κ. Δούρου όπου αναφέρει ότι «πρόκειται για μια πολιτική απόφαση που θα πρέπει να λάβει η νέα Διοίκηση της Περιφέρειας σχετικά με την παράταση του χρόνου λειτουργίας του ΧΥΤΑ Φυλής, ότι ο νέος Περιφερειακός Σχεδιασμός Διαχείρισης των Αποβλήτων της Αττικής προσφέρει στην κατεύθυνση αυτή εναλλακτικές λύσεις, και ότι επέλεξε να μην προχωρήσει σε κάποια επιλογή, προκειμένου να μην δεσμεύσει τη νέα διοίκηση».
Δηλαδή από το Δεκέμβριο του 2016 που εγκρίθηκε ο νέος ΠΕΣΔΑ έως σήμερα ‘αγρόν ηγόραζε’ και ανερυθρίαστα ρίχνει το μπαλάκι της λύσης του προβλήματος που αυτή δημιούργησε στη νέα διοίκηση.
Η κ. Δούρου μη υπολογίζοντας τις επανειλημμένες ανακοινώσεις από το 2017 της ΠΟΕ-ΟΤΑ και του Σωματείου των Εργαζομένων του ΕΔΣΝΑ για το κορεσμό του χώρου του ΧΥΤΑ Φυλής προτίμησε να σφυρίζει αδιάφορα υποσχόμενη δήθεν χωροθετήσεις.
Η κ. Δούρου  που είχε κάνει σημαία της το κλείσιμο του ΧΥΤΑ Φυλής λέει σήμερα επίσης ανερυθρίαστα ότι υπάρχουν δυνατότητες, στη βάση επεμβάσεων εντός του ΧΥΤΑ, για παράταση της διάρκειας ζωής του για όσο διάστημα (από ένα ως όσα χρόνια) αποφασίσει σχετικά η νέα Διοίκηση.
Αντί λοιπόν να συζητάμε για τη Περιβαλλοντική αποκατάσταση της περιοχής εμφανίζεται ως…..μονόδρομος η επέκταση του ΧΥΤΑ Φυλής !!!!! αλλά και αν έχει γίνει πλέον η επέκταση μονόδρομος η Διοίκηση Δούρου ας πάρει έντιμα τις ευθύνες επάνω της, γιατί ο φορέας μας και οι εργαζόμενοι σε αυτόν δεν μπορεί να αμαυρωθούν από τις δικές της ……. «αστοχίες». Άλλωστε, το Σωματείο μας, το συνδικαλιστικό κίνημα, αλλά και οι συνάδελφοι μηχανικοί έγκαιρα είχαν χτυπήσει τον κώδωνα κινδύνου.
Δηλαδή ακόμα πιο λιανά; Η κ. Δούρου στα πέντε χρόνια θητείας της και με εγκεκριμένο ΠΕΣΔΑ από το 2016 αποφάσισε ότι πρέπει να αποφασίσει η νέα Διοίκηση;!!!!!!!!!!
Όμως, στο ίδιο δελτίο τύπου  ομολογεί ευθέως ότι είναι υπεύθυνη για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής,  και έτσι είναι, αφού ουδέποτε ασχολήθηκε σοβαρά με αυτή δίδοντας πολιτικές αρμοδιότητες σε πρόσωπα μη ικανά όπως αποδείχθηκε.
Η πολιτική που ακολούθησε η κ. Δούρου και συνεχίζει να ακολουθεί στη διαχείριση των απορριμμάτων της Αττικής οδήγησε σε καταστροφικά αδιέξοδα. Με τη πολιτική αυτή υπονομεύεται ο Φορέας μας και αμφισβητείται η αξιοπιστία του. Ένας Φορέας φάρος για όλη την Ελλάδα που επιτυχώς έχει διαχειριστεί έως σήμερα τα απορρίμματα της Αττικής για τέσσερις περίπου δεκαετίες. Λακωνικά λέμε: οι εργαζόμενοι στον ΕΔΣΝΑ δεν πρόκειται να δεχθούν την υπονόμευση αυτή.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                                 Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Γ. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ                                                                Ι. ΠΑΣΧΑΛΗΣ

«Σάβανα και χώματα στη μούρη τους την ψόφια»*

του Γιώργου Καραμπελιά από την Ρήξη φ. 153 που κυκλοφορεί. 

Αναρωτιούνται συχνά πολλοί. Πώς άραγε  γίνεται ενώ η πλειοψηφία των Ελλήνων είναι ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών, αυτή να επιβάλλεται;
Πώς γίνεται, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών θεωρεί πως  το δημογραφικό είναι το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της χώρας, η πληθυσμιακή συρρίκνωση να συνεχίζεται;
Πώς γίνεται, ενώ όλοι αναγνωρίζουμε πως η μεγαλύτερη αιμορραγία της χώρας  που την απειλεί με στειρότητα και θάνατο, είναι η φυγή των νέων, αυτή να συνεχίζεται;
Πώς γίνεται, ενώ  η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρεί ότι το έθνος μας έχει μια ιστορία που ξεπερνάει τα τρεις χιλιάδες χρόνια, τα πανεπιστήμιά μας να διδάσκουν πως είμαστε χτεσινοί, διακοσίων χρόνων μωρά και γι’ αυτό είναι καιρός να εγκαταλείψουμε ως έθνος τον μάταιο ετούτον κόσμο;
Πώς γίνεται, ενώ θεωρούμε τους πολιτικούς αναξιόπιστους και ψεύτες, να τρέχουμε από πίσω τους;
Πώς γίνεται, ενώ διακηρύσσουμε πως «ο καλύτερος από τους δημοσιογράφους
έχει σκοτώσει τη μάνα του, να τους ακολουθούμε και να μας σέρνουν από τη μύτη μέσα από άθλια κανάλια και φυλλάδες;
Πώς γίνεται, ενώ γνωρίζουμε όλοι πως ο Τσίπρας και η παρέα του είναι απατεώνες, το ένα τρίτο σχεδόν τον Ελλήνων να είναι έτοιμο να τον ξαναψηφίσει; Πώς γίνεται, ενώ σχίζουμε τα ρούχα μας για την αναγνώριση της  γενοκτονίας των Ποντίων, να ψηφίζουμε τον εθνομηδενιστή κ. Καιρίδη;
Πώς γίνεται, ενώ όλους μάς κατέστρεψε λιγότερο ή περισσότερο ο σαλταδόρος Βαρουφάκης,  να θέλουμε να τον ξαναφέρουμε στη Βουλή, αυτόν και τον τηλεπωλητή των επιστολών του Ιησού Χριστού;
Πώς γίνεται τον πατριωτικό αντιμνημονιακό χώρο να τον λυμαίνονται οι ναζί και, στην καλύτερη περίπτωση, απατεώνες, υποκείμενα και πειραγμένοι;
Πώς γίνεται…; Ε, λοιπόν, γίνεται!
Γιατί, ΕΣΥ, που σχίζεις τα ρούχα σου και απορείς, «υποκριτή αναγνώστη», ΕΣΥ είσαι που σπρώχνεις τα παιδιά  σου να φύγουν στην Ευρώπη ή στο Ντουμπάι, γιατί «εδώ δεν έχουν μέλλον», ΕΣΥ είσαι που κάνεις τεμενάδες στους εθνομηδενιστές καθηγητάδες  που τα στραβώνουν, ΕΣΥ είσαι που καταπίνεις αμάσητα τα τουρκικά σήριαλ στις τηλεοράσεις που καταγγέλλουν τον «τουρκικό επεκτατισμό»,  ΕΣΥ είσαι που δεν ανοίγεις τα στραβά σου να διαβάσεις κανένα βιβλίο και ξεκατινιάζεσαι καθημερινά στο Facebook, ΕΣΥ είσαι που ψηφίζεις τον Βαρουφάκη, τον Βελόπουλο ή ακόμα και τον Σώρρα, ΕΣΥ είσαι, που κατά βάθος αδιαφορείς για το ξεπούλημα της Κύπρου, ΕΣΥ είσαι, έτοιμος να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές για πάρεις κάποιο επιδοματάκι, ΕΣΥ… «Κ_***έλληνα»…
«Υποκριτή   αναγνώστη,   όμοιέ   μου αδελφέ μου», αν θέλεις «να ξαναγίνεις Έλληνας», καιρός είναι να ακούσεις τον Μιχάλη Κατσαρό:

«Τὸ ζήτημα πιὰ ἔχει τεθεῖ:

Ἢ θὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ γονατίζουμε ὅπως αὐτὸς ὁ δραπέτης

ἢ θὰ σηκώσουμε ἄλλον πύργο ἀτίθασο ἀπέναντί τους.»

* Διονύσης Σαββόπουλος,
«Μαύρη Θάλασσα».

Εγκαλεί για ψευδείς ειδήσεις δήμαρχο Ιλίου και ΜΜΕ ο Φορέας Διαχείρισης Πάρκου Τρίτση αλλά τα ξερά χόρτα «βασιλεύουν» κατά μήκος της Φυλής

Μια φωτιά που ξέσπασε σε ξερά χόρτα στο πάρκο Τρίτση πριν λίγες ημέρες στάθηκε η αφορμή να ανάψει εκ νέου η σπίθα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Δήμο Ιλίου και το Φορέα Διαχείρισης του πάρκου. Σε δελτίο Τύπου που εξέδωσε ο δήμαρχος Ιλίου Νίκος Ζενέτος έκανε λόγο για ανικανότητα του Φορέα να προστατέψει το πάρκο ενώ, από την πλευρά του, ο Φορέας κατηγόρησε το δήμαρχο ότι διαδίδει ψευδείς και ανυπόστατες ειδήσεις.

Στα μέσα Μαΐου, με αφορμή την αντιπυρική περίοδο, ο κ. Ζενέτος – ως όφειλε – απέστειλε επιστολή στο Φορέα με την οποία του εφιστούσε την προσοχή για άμεσο καθαρισμό, αποψίλωση και απομάκρυνση των εύφλεκτων αντικειμένων που υπάρχουν στο πάρκο, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος πυρκαγιάς. Η φωτιά που ξέσπασε, λίγες ημέρες μετά (13 Ιουνίου) σε 2 εστίες, καίγοντας, σύμφωνα με την Πυροσβεστική, ξερά χόρτα και ξύλα, έδωσε το δικαίωμα στο δήμαρχο Ιλίου να καταλογίσει στο Φορέα ότι δεν ανταποκρίνεται στην υποχρέωσή του και αυτό διότι, δεν υπάρχει ίσως τίποτε πιο σημαντικό – σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη περίοδο – από τον έγκαιρο και ολοκληρωμένο καθαρισμό όλου του πάρκου.
Από την πλευρά του, ο Φορέας σε ανακοίνωση που εξέδωσε (η οποία δεν εστάλη σε όλα τα μέσα και ασφαλώς ούτε στη ΔΥΤΙΚΗ ΟΧΘΗ) υποστήριξε ότι έχει προβεί σε κάθε απαιτούμενη ενέργεια για την αποψίλωση των χόρτων στο πάρκο, ώστε αυτοί να καταστούν ασφαλείς για τους επισκέπτες του ενώ παραθέτει τους χώρους στους οποίους έγιναν αποψιλώσεις. Παραδέχεται, ωστόσο, ότι δεν έχουν γίνει καθαρισμοί στη συνολική έκταση του πάρκου ενώ καλεί τον κ. Ζενέτο και τους «εκπροσώπους» του, «να σταματήσουν να διαδίδουν, ψευδείς και ανυπόστατες ειδήσεις, να ανακαλέσουν τις ψευδείς δηλώσεις και να αποσύρουν κάθε αναληθές δημοσίευμα», ειδάλλως ο Φορέας Διαχείρισης, θα προβεί σε κάθε νόμιμη ενέργεια.
Ωστόσο, είναι απορίας άξιο, ότι στη μακροσκελή ανακοίνωση δε γίνεται καμία αναφορά στην «ταμπακιέρα», δηλαδή στην πυρκαγιά που ξέσπασε και η οποία δεν επεκτάθηκε χάρη στην έγκαιρη επέμβαση της πυροσβεστικής. Ούτε μια κουβέντα στην οποία να εκφράζει, έστω, τη λύπη των μελών του για το συμβάν!
Πριν, όμως, απειλήσουν με μηνύσεις ένα δήμαρχο γιατί ενδιαφέρεται για την ασφάλεια της πόλης του, τα μέλη του Φορέα θα έπρεπε να είχαν φροντίσει για την έξωθεν καλή μαρτυρία των λεγομένων τους. Διότι, σε ολόκληρη η περιοχή κατά μήκος της λεωφόρου Φυλής – το πιο επικίνδυνο ίσως σημείο του πάρκου αφού αρκεί ένα τσιγάρο να πετάξει κάποιος οδηγός για να γίνει η περιοχή… Κούγκι – τα ξερά χόρτα όχι απλώς δεν έχουν καθαριστεί αλλά σχηματίζουν «βουνά».
Γεγονός που κατέγραψε ο φωτογραφικός φακός αλλά και η κάμερα, τρεις ημέρες μετά την ανακοίνωση του Φορέα, αποτυπώνοντας μια πραγματικά δυσάρεστη και επικίνδυνη κατάσταση.
Αντί λοιπόν τα μέλη του Φορέα να εγκαλούν το δήμαρχο και να τον απειλούν με μηνύσεις ή να αποδίδουν στα μέσα ενημέρωσης αναληθή δημοσιεύματα, είναι προτιμότερο να κάνουν τον κύκλο του πάρκου για να διαπιστώνουν και μόνοι τους την κατάσταση που επικρατεί. Γιατί, σε διαφορετική περίπτωση – και εφόσον προκαλούνται – θα το κάνουν τα «κακά» μέσα ενημέρωσης και ενίοτε θα τους εκθέτουν.

 doxthi.gr

Eκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών από τη Βιβλιοθήκη του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορικής Έρευνας Αχαρνών

• 
  

Η Βιβλιοθήκη του Τμήματος Αρχαιολογίας και Ιστορικής Έρευνας στα πλαίσια των καλοκαιρινών δράσεων θα υλοποιήσει από  Πέμπτη  27 Ιουνίου έως Πέμπτη  11 Ιουλίου του 2019, εκπαιδευτικό πρόγραμμα για παιδιά ηλικίας 6-12 ετών  με τίτλο: «ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ…ΤΟ ΝΕΡΟ». 

Στο πρόγραμμα τα παιδιά μέσα από δραστηριότητες ψυχαγωγίας, περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και δημιουργικής απασχόλησης όπως αφήγηση παραμυθιού, παρουσίαση βιβλίου, ανάγνωση λογοτεχνικών κειμένων και ποιημάτων, δραματοποίηση, χορό, τραγούδι και εικαστικό εργαστήρι θα ταξιδέψουν στους υδάτινους κόσμους και θα γνωρίσουν το νερό σαν παγκόσμιο αγαθό,  σαν φορέα  πολιτισμού και πηγή έμπνευσης καλλιτεχνών αλλά και θα προβληματιστούν σε θέματα όπως η λειψυδρία, η ρύπανση και η ορθολογική τους διαχείριση.
Η τελευταία μέρα όπως πάντα θα είναι μέρα γιορτής. Μέσα από τη θεατρική πράξη και με ζωντανή μουσική  τα παιδιά με τη βοήθεια της Νεράιδας του Κάραβου θα σώσουν τον ποταμό Κηφισό.
Σε αυτό το μαγικό ταξίδι  έχουμε συνοδοιπόρους  τη Δ/νση Περιβάλλοντος και Πρασίνου , την υπηρεσία Εταιρικής Υπευθυνότητας της ΕΥΔΑΠ που μας παρείχε σχετικό εκπαιδευτικό υλικό, μουσικούς από το Ωδείο Αχαρνών (ΔΗΚΕΑ), τον συγγραφέα κο Παπαθεοδώρου από τις εκδόσεις Καστανιώτη καθώς και  εθελοντές εκπαιδευτικούς, εικαστικούς, εμψυχωτές θεατρικού παιχνιδιού και  παραμυθάδες.
Χώρος : Βιβλιοθήκη – Τμήμα Αρχαιολογίας και Ιστορικής Έρευνας 1^ος όροφος, Φιλαδελφείας 217 . Στάση Θολωτός Τάφος  (πρώην 5^η στάση Κόκκινου Μύλου).
Πληροφορίες στο τηλ. 210-2322878 . Λόγω  μεγάλης προσέλευσης θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας .
Απαραίτητη η αίτηση συμμετοχής .

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ


 http://doxthi.gr

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην (τ. 115)

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του Άρδην σε βιβλιοπωλεία και περίπτερα… 

τεύχος 115, Μάρτιος – Ιούνιος 2019

Άρδην, Σκέψεις για το «τι να κάνουμε» Γ. Καραμπελιάς, Έχει αποτύχει σύμπασα… Γ. Ξένος, Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, μια ακτινογραφία

Φάκελος: Βαρουφάκης
Ο Βαρουφάκης και η (μη) εθνική στρατηγική Γ. Καραμπελιάς, Ο Βαρουφάκης, οι ολιγάρχες και η Αριστερά Β. Στοϊλόπουλος, Yanis, Το «φόβητρο του κατεστημένου» Δ. Γιαννάτος, Η εξουσία του ναρκισσισμού

Φάκελος: Λαϊκισμός Γ. Ρακκάς, Η Ευρώπη σε μετάβαση Δ. Παπαμιχαήλ, Κίτρινα Γιλέκα

Αφιέρωμα: «Μακεδονικό» και ελληνική Αριστερά Γ. Καραμπελιάς, Το τελευταίο σύνορο

Ρώσοι και Βούλγαροι επινοούν τη «Μακεδονία»
Η «ανεξάρτητη Μακεδονία» επιβάλλεται στο ΚΚΕ
«Κάτι χειρότερο από έγκλημα…»
Οι ρίζες είναι πολύ βαθιές
Παραχαράσσοντας την Ιστορία
Δ. Βασιλειάδης, Η Συμφωνία των Πρεσπών
και η ελληνική Αριστερά

Φάκελος: Λαϊκισμός (συνέχεια) Μ. Πουτσιαρέλι, Πως ο Ματέο Σαλβίνι κατέκτησε την Ιταλία Π. Κόκμπερν, Η Bρετανία στην εποχή του Brexit
Συνέντευξη του Ζαν Κλοντ Μισεά

Κοινωνία, Ιδέες, Βιβλίο Θ. Τζιούμπας, Δουλειές με …φούντες Φρ. Ζουανιό, Τζ. Ντάϊαμοντ: Ο άνθρωπος, ένα αυτοκτονικό ζώο; Σ. Δημόπουλος, Κονσταντίν Λεόντιεφ:
Από τον Ρομαντισμό στο Μοναστήρι Ι.Κ. Τσέγκος, Βίος καί Πολιτεία του Κώστα Π.,

Το κόλπο γκρόσο του Γιάννη Βαρουφάκη (κόμικ)

Αφιερωμένο εξαιρετικά…
Την ώρα που στην Ελλάδα πολλοί καμώνονται τον ανήξερο για τις θέσεις και τα κίνητρα του «Γιάνη» και κάποιοι είναι πρόθυμοι να συνδράμουν μια «κίνηση της Αριστεράς», τα σκίτσα της Frankfurter Allgemeine Zeitung, του Δεκεμβρίου του 2015, «απαντούν» σε αρκετά «ερωτήματα» του Έλληνα αναγνώστη. Και για την πραγματική φύση του ατόμου, και το life style που διακινεί, και για τη σχέση του με τον Σόρος και τον Σόιμπλε, που ήθελαν και οι δύο την αποσύνθεση της Ευρωζώνης για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, και για τη σχέση του με την οικονομική… πραγματικότητα. Βεβαίως το κόμικ αντιμετωπίζει τα γεγονότα από «γερμανική» οπτική, αλλά δυστυχώς δεν υπήρχε κάτι ανάλογο από «ελληνική» σκοπιά…

από το Άρδην τ. 115 που κυκλοφορεί

Θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο «Φοίνικα» από τις 27 Ιουνίου έως 10 Ιουλίου 2019

12ο ΔΙΑΔΗΜΟΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΔΗΜΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ

Στο πλαίσιο του 12ου Διαδημοτικού Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμων Αττικής που συμμετέχει ο Δήμος Περιστερίου με τη θεατρική του ομάδα, θα πραγματοποιηθούν θεατρικές παραστάσεις στο Θέατρο «Φοίνικα», από τις 27 Ιουνίου έως 10 Ιουλίου 2019. Είσοδος Ελεύθερη! Το πρόγραμμα των παραστάσεων στο θέατρο «Φοίνικα» (οδός Αθηνάς (Μίκης Θεοδωράκης) & Προσκόπων, Περιστέρι - Κηπούπολη) με ώρα έναρξης παραστάσεων 21:00, έχει ως εξής:

* 27/6, 28/6, 29/6, 30/6 & 1/7, 2/7: Πειραματική Σκηνή Δήμου Περιστερίου “Ανδρέας Βαρούχας” με το έργο “VIVA Τσέχωφ”. Διασκευή από Διηγήματα και Μονόπρακτα του Άντον Τσέχωφ. Σκηνοθεσία Αρχοντία Μυλωνά.

* 3/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Αγίου Δημητρίου, με το έργο “Όθων και Ποθούλα” του Άκη Δήμου. Σκηνοθεσία Γεωργία Αθανασιάδου.

* 4/7: Θεατρική Ομάδα Δήμου Αλίμου, με το έργο “Το Φιντανάκι” του Δημήτρη Χορν. Σκηνοθεσία Βασίλης Μήλιος.

* 5/7: Ομάδα Θεάτρου “ΘΕΑΤΡΟΠΟΙ” Δήμου Αγίας Παρασκευής, με το έργο “Γλάρος“ του Άντον Τσέχωφ. Σκηνοθεσία Γιάννης Δεγαΐτης.

* 6/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Μοσχάτου - Ταύρου “Εν Δράσει”, με το έργο “Από το γάμο στο διαζύγιο" του Ζώρζ Φεντώ. Σκηνοθεσία Παναγιώτης Ναρλής.

* 8/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Νίκαιας - Ρέντη “Ρενδία Λέξις”, με το έργο “Ο Θεός μαζί μας” του Πάνου Νικολάου. Σκηνοθεσία Παναγιώτης Ναρλής.

* 9/7: Θεατρικό Εργαστήρι Δήμου Νίκαιας - Ρέντη “Ρενδία Λέξις”, με το έργο “Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρα” του Φερδερίκο Γκαρθία Λόρκα. Σκηνοθεσία Εύη Σιδέρη (Παιδικό)..

* 10/7: Θεατρική ομάδα “Εξόρυξη” Δήμου Λαυρεωτικής, με το έργο “Ένα καπέλο από ψάθα Ιταλίας” του Ευγένιου Λαμπή. Σκηνοθεσία Στέλλα Δρίβα.

Θερινή συνάντηση με το Άρδην | Ροβιές Ευβοίας

Θερινή συνάντηση με το Άρδην | Ροβιές Ευβοίας | Κάμπινγκ Ροβιές | 18-21 Ιουλίου 2019

Σύντομα θα ανακοινωθεί το πρόγραμμα. 

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στο Κάμπινγκ Ροβιές στην Βόρεια Εύβοια.

Για όσους επιθυμούν να διαμείνουν σε δωμάτια υπάρχουν επιλογές πέριξ του Κάμπινγκ.

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:

Αθήνα:

τηλ. 210 3826319, 694 7026648

Θεσσαλονίκη:

τηλ. 2310543751

perardin@gmail.com

Κυκλοφορεί η Ρήξη Ιουνίου

Ρήξη, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της Ρήξης. Την Ρήξη μπορείτε να την βρείτε μέχρι τις αρχές Ιουλίου στα περίπτερα όλης της χώρας, όπως και στα γραφεία του Άρδην σε Αθήνα (Ξενοφώντος 4) και Θεσσαλονίκη (Δαναΐδων 7), καθώς και στο Εναλλακτικό Βιβλιοπωλείο (Θεμιστοκλέους 37, Εξάρχεια). 

Διαβάστε στην Ρήξη:

Εκλογές Απαλλαγής, του Γιώργου Καραμπελιά

«Σάβανα και χώματα στη μούρη τους την ψόφια», του Γιώργου Καραμπελιά

Αφιέρωμα: Αττίλας ΙΙΙ στην Κύπρο

Η Κύπρος στη μέγκενη της Τουρκίας, του Αλέκου Μιχαηλίδη

Ο Αττίλας ΙΙΙ προ των πυλών, του Γιώργου Παπασίμου

Το τουρκικό προξενείο καθορίζει τους βουλευτές της Ροδόπης, του Κώστα Καραίσκου

Πολιτική

Μεσαία τάξη: Από τον κρατισμό στον φιλελευθερισμό, του Γιώργου Ρακκά

Τα ψέματα του Τσίπρα στον ελληνικό λαό, του Νίκου Ντάσιου

Έχει σχέση ο Γιάννης Βαρουφάκης με τον Τζορτζ Σόρος;, του Γιάννη Ξένου

Βαρουφακειάδας συνέχεια…, του Διδύμιου

Η καθυστερημένη επιστροφή του Κ. Καραμανλή, του Γιάννη Ξένου

Κοινωνία

Η Κόκα Κόλα πάει με όλα, του Θανάση Τζιούμπα

Αποχαιρετισμός στον Παύλο Τουμανίδη, του Πασχάλη Καραθανασόπουλου

Εκλογικός και θεσμικός τραγέλαφος, της Αγγελίνας Μεταξάτου

Διεθνή

Η ιρανική απάντηση στις αμερικανικές πιέσεις, του Πέπε Εσκομπάρ

Η κατανάλωση ενέργειας σε μη βιώσιμο δρόμο, του Δημήτρη Παπαμιχαήλ

Πράσινη υστερία για το κλίμα;, του Βασίλη Στοϊλόπουλου

Αυξάνεται η ανισότητα ή αυξάνεται το πρόβλημα του δυτικού κόσμου;, του Κωνσταντίνου Γεώρμα

Ιστορία

Φεγγαράκι μου λαμπρό… στη Λάπηθο, του Σάββα Μαστραππά

Πολιτισμός

Ἡ ἔννοια τοῦ «κωμικοῦ» στὸν χῶρο τῆς πολιτικῆς, Της Έλενας Χατζόγλου

Τιμητικό βραβείο του ¨Αναγνώστη» στον Δημήτρη Νόλλα, του Παναγιώτη Κόρπα

Εντυπώσεις από τη μη «Λίμνη των Κύκνων» του Κωνσταντίνου Ρήγου, του Χρήστου Πουγκιάλη

Βιβλίο

Θεόδωρος Ζιάκας, Τα δύο τέρατα και η αριστερά, του Σπύρου Κουτρούλη

Θάνος Βερέμης: η λανθασμένη κριτική στον Μακρυγιάννη, του Σπύρου Κουτρούλη

Πέντε μήνες ανταρκτικής μοναξιάς, του Κωνσταντίνου Μαυρίδη

Οι σύγχρονες Θερμοπύλες, «Ύψωμα 731» σε σκηνοθεσία και κείμενο Άρη Μπινάρη, του Κώστα Σαμάντη

Κινηματογράφος

Άγριες φράουλες & Μια ζωή ταλαιπωρία, του Κωνσταντίνου Μπλάθρα

τα σκίτσα του Νικόλα και άλλα πολλά…

Έχει αποτύχει σύμπασα…

του Γιώργου Καραμπελιά 
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών  εκλογών αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη ήττα της Αριστεράς, κυβερνητικής και μη, μετά την εκτίναξή της στις εκλογές του 2015, τόσο τον Ιανουάριο όσο και τον Σεπτέμβριο. Πράγματι, στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, τα κάθε είδους αριστερά κόμματα με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, συγκέντρωσαν το 42,43%, στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015,  44,72% και σε εκείνες των ευρωεκλογών  του 2019  έπεσαν στο 36,49%.  Στην πρώτη  περίπτωση, η Αριστερά εκπροσωπούνταν από τρία κόμματα, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στη δεύτερη από τέσσερα, διότι είχε προστεθεί και η ΛΑΕ με 2,86%, και στην τρίτη, στις Ευρωεκλογές του 2019, από  τουλάχιστον 10 κόμματα! Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε το 36,34%, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου το 35,46% και τον Μάιο του 2019 περιορίστηκε στο 23,76%.
Την ίδια στιγμή, η ευρύτερη Δεξιά, σε όλες της τις μορφές πέρασε, από το 39,5% τον Ιανουάριο του 2015, στο 35,12% τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου και στο 47,49% στις Ευρωεκλογές του 2019. Στην πρώτη περίπτωση, εκπροσωπούνταν από έξι κόμματα και η ΝΔ εισέπραξε το 28,09%, στη δεύτερη περίπτωση από τρία κόμματα με τη Ν.Δ. να συγκεντρώνει το 27,81% και στην τρίτη περίπτωση, στις Ευρωεκλογές, από… 13 τουλάχιστον κόμματα, με τη Ν.Δ. να καρπώνεται μόλις το 33,12%.  Βεβαίως,  μπορεί να θεωρηθεί πως δεν είναι δόκιμη η σύγκριση μεταξύ αποτελεσμάτων Εθνικών και Ευρωπαϊκών εκλογών. Εν τούτοις, και στις ευρωεκλογές του 2014 είχαν ήδη αρχίσει να διαγράφονται οι σχετικές τάσεις. Η Αριστερά, με τον ΣΥΡΙΖΑ στο 26,56%, συγκέντρωνε το 36,32% με ένδεκα κόμματα και η Δεξιά, με τη ΝΔ στο μόλις 22,72%, συγκέντρωνε το 37,12% με οκτώ κόμματα επίσης. Δηλαδή, ο ΣΥΡΙΖΑ, στις εκλογές του 2019, συγκεντρώνει το μικρότερο ποσοστό του για την περίοδο αυτών των πέντε χρόνων και η ΝΔ το υψηλότερο, ενώ εντείνεται ο κατακερματισμός, κυρίως στον χώρο της Αριστεράς.

Μια άλλη, αυθεντικότερη, ανάγνωση

Στην πραγματικότητα είναι δυνατή –και μάλλον εγκυρότερη–  μια διαφορετική ανάγνωση των αποτελεσμάτων: Με δεδομένη τη σταδιακή μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα της «κεντροαριστεράς», στη διάρκεια της σχεδόν πενταετούς διακυβέρνησής του –η οποία πλέον προσλαμβάνει και θεσμικό χαρακτήρα στο ευρωπαϊκό επίπεδο­­–, αυτό το μειωμένο ποσοστό δεν ανήκει στην stricto sensu Αριστερά. Μάλλον είναι πιο δόκιμη μια διαφορετική ανάγνωση των αποτελεσμάτων  και των πολιτικών μετακινήσεων, αν αναχθούμε  στην προμνημονιακή περίοδο.
Στις τελευταίες προμνημονιακές εκλογές, τις εθνικές εκλογές του 2009, η Αριστερά, σε όλες της τις εκδοχές, συγκέντρωνε το 16-17% των ψηφοφόρων, δηλαδή ένα ποσοστό κοντά στη μακρά τάση της μεταπολιτευτικής περιόδου, ενώ η κεντροαριστερά, με το ακόμα κραταιό ΠΑΣΟΚ, εκπροσωπούσε το 44% των ψήφων, επίσης κοντά στα μεταπολιτευτικά ποσοστά του. Η μεταπολιτευτική περίοδος χαρακτηρίζεται από μια κατανομή των πολιτικών δυνάμεων κατά την οποία το 85-90% των ψήφων κατευθυνόταν στις δύο μεγάλες οικογένειες της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς και το 10-15% στην κομμουνιστογενή Αριστερά.
Η μεγάλη κρίση δεν ανέσκαψε μόνο κοινωνικές τάξεις και στρώματα αλλά εκτίναξε και την Αριστερά, με κύριο εκπρόσωπο τον ΣΥΡΙΖΑ, για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική ιστορία –αν όχι και σε ολόκληρη την μεταπολεμική περίοδο, εκτός  από την αναλαμπή του 1958–, στη θέση του δεύτερου πόλου του πολιτικού συστήματος και μάλιστα με ηγεμονικά χαρακτηριστικά και ποσοστά. Έτσι, στις πρώτες μεταμνημονιακές εκλογές, τον Μάιο του 2012, η κομμουνιστογενής Αριστερά και το οικολογικό της παράρτημα συγκέντρωσε ήδη το 34% των ψήφων και μεταβλήθηκε σε πόλο εξουσίας. Και η πορεία έκτοτε υπήρξε ανοδική. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, θα φθάσει στο 39% και τον Ιανουάριο του 2015, όχι μόνο θα κατακτήσει την πολιτική πρωτοκαθεδρία αλλά και την αριθμητική με το 43% περίπου που συγκέντρωσε, ποσοστό που θα διατηρήσει μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.
Αυτό που είχε συμβεί με τη βίαιη ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων βενιζελογενών στρωμάτων στη διάρκεια της Κατοχής, η οποία και τα έστρεψε μαζικά προς το ΕΑΜ και το ΚΚΕ, έμοιαζε να επαναλαμβάνεται, τηρουμένων των αναλογιών, στην περίοδο 2010-2014. Τα οργισμένα μεσαία στρώματα εγκατέλειψαν εν σώματι τον παραδοσιακό πολιτικό τους εκφραστή, το ΠΑΣΟΚ, για να προσχωρήσουν σε μια Αριστερά που θεώρησε ότι κερδίζει, επί τέλους, τη μεγάλη «ρεβάνς». Εξάλλου, η σχετική μετακίνηση διευκολυνόταν από τη μακρά μεταπολιτευτική ώσμωση Αριστεράς και κεντροαριστεράς, στα συνδικάτα, τα Πανεπιστήμια, τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, τον Τύπο. Πράγματι, η Αριστερά προσέφερε επί δεκαετίες το βασικό ιδεολογικό και στελεχιακό προσωπικό στην πασοκική Κεντροαριστερά. Ο Λιάκος, ο Μουζέλης, ο Τσουκαλάς, ο Χριστοδουλάκης, ο Ανδρουλάκης, ο… Στουρνάρας, ο Κούλογλου, ο Κατρούγκαλος, ο Κοτζιάς και tutti quanti, είχαν θητεύσει επί μακρόν στις διάφορες εκδοχές και σέκτες της Αριστεράς. Η «επιστροφή» των περισσότερων στην αριστερή κοιτίδα τους, ώστε να ελεγχθεί το κύμα του ριζοσπαστισμού, ήταν μάλλον εύκολη και ευπρόσδεκτη από το σύστημα, ώστε να μπορεί να ελέγξει τις εξελίξεις, όπως και πράγματι συνέβη.
Διότι, προς στιγμήν, είχε φανεί πως το κίνημα των «αγανακτισμένων», με την «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς» πατριωτική ιδεολογία του, κινδύνευε να υπερκεράσει το πολιτικό σύστημα που είχε άρχισε  να τρομοκρατείται  κυριολεκτικά.
Εν τούτοις, μια τέτοια ανατροπή δεν κατέστη δυνατή. Αρχικώς, εξ αιτίας της αβαθούς  ιδεολογικής συγκρότησης αυτού του κινήματος, συνέπεια της παρασιτικής υφής της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Κατά δεύτερο λόγο, εξαιτίας του εξέχοντος ρόλου τον οποίο διαδραμάτιζαν αρκετές από τις ηγετικές του φυσιογνωμίες, συνδεδεμένες με την παλιά Αριστερά –όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μανόλης Γλέζος, ή ακόμα και ο Κώστας Ζουράρης, καθώς και οι συστηματικά προβαλλόμενοι από το μηντιακό σύστημα Βαρουφάκηδες, Κατρούγκαλοι, Καζάκηδες κ.λπ. Και τελικώς ο στόχος επετεύχθη: το κίνημα των αγανακτισμένων, μετά το 2012, εισήλθε στην πολιτική κοίτη του συστήματος. Κύριος εκφραστής του κατέστη ο ΣΥΡΙΖΑ και δευτερευόντως ο Πάνος Καμμένος και η Χρυσή Αυγή, επιβάλλοντας τον διαχωρισμό του κινήματος σε αριστερά και δεξιά, αναιρώντας έτσι το κεντρικό ιδεολογικό στοιχείο της πατριωτικής υπέρβασης των ιδεολογιών, το οποίο χαρακτήριζε το κίνημα των αγανακτισμένων. Εξάλλου, ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ, στην αρχική εξάμηνη «επαναστατική» περίοδο της διακυβέρνησής του, θα επιλέξει ως συνοδοιπόρο τον Πάνο Καμμένο. Και αυτό θα το πράξει  τόσο εξαιτίας της συμφωνίας του Τσίπρα με τους εγχώριους ολιγάρχες και τα υπερατλαντικά κέντρα –που εξάλλου επέβαλαν την παρουσία του Καμμένου και του Κοτζιά στην κυβέρνηση–, αλλά και εξαιτίας της ανάγκης να υπομιμνήσκεται, έστω και επιφανειακώς, η «πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς», αντιμνημονιακή ιδεολογία, εξ ου και μία κυβέρνηση Αριστεράς-Δεξιάς, Τσίπρα-Καμμένου!
Η πρώτη αλλοπρόσαλλη εξάμηνη περίοδος του φαλακρού γυρολόγου, της σιδηράς προέδρου και των μπολσεβίκικων αυταπατών του Αριστερού Ρεύματος θα κλείσει το καλοκαίρι του 2015 με την οριστική εκτόνωση του κινήματος των αγανακτισμένων, το οποίο και θα αυτοχειριαστεί με το δημοψήφισμα, και θα ακολουθήσει η μεγάλη κωλοτούμπα.
Έκτοτε, αρχίζει η μακρά πορεία προς την σοσιαλδημοκρατικοποίηση και η σταδιακή απομάκρυνση από την κομμουνιστική παράδοση, με μια οικονομική και κοινωνική πολιτική τυπικά ή μάλλον ακραία σοσιαλφιλελεύθερη. Μια πολιτική που εκπροσωπεί τους ξένους δανειστές, τις ΗΠΑ και το μεγάλο ξένο και το εγχώριο κρατικοδίαιτο-παρασιτικό κεφάλαιο, χρησιμοποιεί ως κοινωνικά στηρίγματα τους δημοσίους υπαλλήλους και τα επιδοτούμενα και υπό κοινωνική λουμπενοποίηση λαϊκά στρώματα, ενώ στρέφεται  βίαια  ενάντια στα μεσαία στρώματα κυρίως, αλλά και στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.
Η εποχή της αντιμνημονιακής οργής, που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη Χρυσή Αυγή και τον Καμμένο στα δεξιά, ή το Ποτάμι και την Ένωση Κεντρώων στην Κεντροαριστερά, θα αρχίσει να καταλαγιάζει, και στις Ευρωεκλογές του 2019 θα αναδειχθεί μια νέα  κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, ριζικά διάφορη από εκείνη του 2012. Ο συρρικνωμένος «ΣΥΡΙΖΑ» θα έχει μετακινηθεί οριστικά στην «κεντροαριστερά» και αυτό δεν μπορούν να το αλλάξουν οι  όποιοι Τσακαλώτοι και Φίληδες, που εξάλλου την ίδια ακριβώς πολιτική της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας εφάρμοζαν. Η δε πολιτική του ΚΙΝΑΛ, με επιστέγασμα την πρόσφατη εκπαραθύρωση του Βενιζέλου, θα επιταχύνει τη σοσιαλδημοκρατικοποίηση του…. ΣΥΡΙΖΑ,  διότι απευθύνονται πλέον στο ίδιο κοινό με την ίδια ακριβώς πολιτική· ΚΙΝΑΛ και ΣΥΡΙΖΑ διαγκωνίζονται ανοικτά για την κατάληψη του ίδιου ακριβώς, κοινωνικού, πολιτικού και… ηλικιακού χώρου. (Καθόλου τυχαία, όπως εξάλλου το αναγνωρίζει και η Εφημερίδα των Συντακτών,  ο ΣΥΡΙΖΑ μεταβλήθηκε αιφνίδια από ένα κόμμα με νεανική απεύθυνση σε ένα γερασμένο κόμμα. (Βλ. Παναγιώτης Κουστένης, «Ένα απότομα γερασμένο κυβερνητικό κόμμα», Εφημερίδα των Συντακτών, 02/06/2019).
Έτσι, όλα δείχνουν  μια «επιστροφή» στην προμνημονιακή κανονικότητα: η Δεξιά και η Κεντροδεξιά στο 48%, η Κεντροαριστερά στο 36%, ενώ η Αριστερά, που προς στιγμήν είχε πιστέψει πως θα καταλάβει και την… εξουσία, θα έχει αιφνίδια περιοριστεί στο ιστορικά χαμηλό 13-14% έχοντας χάσει πλέον και την Μπέτυ και τον Πολάκη που έχουν μετοικήσει στην «Κεντροαριστερά»!
Δικαίως, λοιπόν, κάποιοι οι αμετανόητοι ζηλωτές βιώνουν το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ως «ήττα της Αριστεράς», μόνο που αυτή είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι νομίζουν. Πρόκειται για συρρίκνωση ιστορικών διαστάσεων της μετεμφυλιακής και εθνομηδενιστικής Αριστεράς, που κυριάρχησε σε όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο ιδεολογικά, και κατά την μνημονιακή περίοδο ακόμα και πολιτικά. Συρρίκνωση από την οποία και δεν μπορεί και δεν πρόκειται να ανακάμψει.

Μια νέα ιστορική περίοδος

Το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης, στις 7 Ιουλίου του 2019, μετά από μία μεταβατική περίοδο νεοδημοκρατικής φιλελεύθερης μετάβασης, θα  δώσει τη θέση του σε μια νέα ιστορική περίοδο, κατά την οποία  η ελληνική κοινωνία, το ελληνικό έθνος, θα αγωνίζεται για την ιστορική του επιβίωση και γύρω από αυτό το αίτημα θα τείνουν να αναδιαμορφωθούν στο σύνολό τους και οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Και μια τέτοια αναδιαμόρφωση απαιτεί μια σχετικά μακρά περίοδο κατά την οποία οι πολιτικές δυνάμεις θα πάψουν να διαχωρίζονται με βάση τον παλαιό άξονα Αριστερά-Δεξιά, τέτοιον που είχε διαμορφωθεί σε όλη τη μεταπολιτευτική εποχή, αλλά με βάση έναν νέο άξονα, τον άξονα πατριωτισμός – εθνομηδενισμός. Βεβαίως, αυτή η νέα ιδεολογική συνθήκη δεν αφαιρεί ούτε αναιρεί τις κοινωνικές παραμέτρους των αντίστοιχων στρατοπέδων –διότι κάποιες κοινωνικές δυνάμεις είναι στενότερα και οργανικότερα συνδεδεμένες με το πατριωτικό αίτημα και κάποιες άλλες με την εθνομηδενιστική ροπή–, ωστόσο αυτές δεν θα είναι κυρίαρχες για ένα σημαντικό διάστημα τουλάχιστον. Σε ένα απειλούμενο με ιστορική έκλειψη έθνος, τα μέτωπα, και κατ’ εξοχήν το πατριωτικό, θα προσλάβουν διαταξικά χαρακτηριστικά.
Αυτό το νόημα είχε κατά βάθος και το αίτημα του κινήματος των αγανακτισμένων για την αναγκαία υπέρβαση του διπόλου Αριστεράς-Δεξιάς, το οποίο έθετε, ίσως ανεπίγνωστα αλλά καίρια, το πρόταγμα της νέας ιστορικής περιόδου. Διότι, όπως είχαμε τονίσει από το 2011, εισερχόμαστε ήδη σε μια νέα ιστορική εποχή, για την οποία μας προϊδέαζε αυτή η νέα λαϊκή ενότητα που σφυρηλατούνταν στις πλατείες των αγανακτισμένων. Και αν αυτή αναζήτηση οδήγησε σε μια πρώτη φάση στην απαλλοτρίωση και τη φαλκίδευση αυτού του αιτήματος από την εθνομηδενιστική και καθεστωτική Αριστερά και τη ναζιστική Δεξιά, σήμερα, ωριμάζουν οι όροι για την επανοικείωση αυτού του αιτήματος από δυνάμεις αυθεντικά πατριωτικές και δημοκρατικές.
Και η σημερινή συρρίκνωση της εθνομηδενιστικής Αριστεράς και η στρατηγική υποχώρηση της ναζιστικής Δεξιάς αποτελούν προϋπόθεση για μια τέτοια ιστορική επανοικείωση. Και καθόλου τυχαία, η συρρίκνωση της μιας συμπαρασύρει μαζί της και την άλλη.

Γ. Καραμπελιάς για το αποτέλεσμα των εκλογών (ηχητικό)

Ο Γιώργος Καραμπελιάς σχολιάζει το αποτέλεσμα των εκλογών. Με τον Λάζαρο Μαύρο και τον Μάριο Πούλαδο, στην Πρώτη Εκπομπή του Ράδιο Πρώτο.